woensdag 7 december 2022

De Vlag

 

Het gaat toch soms heel gek in een mens hoofd, met name in mijn eigen hoofd, ik ben inmiddels zo gewend aan de omgekeerde vlag dat ik me daar niet over verbaas totdat ik ineens onze nationale driekleur zie hangen zoals hij bedoelt is, rood, wit blauw.. heel gek dat je dan even denkt wat is er nou zo gek aan deze vlag

Natuurlijk begrijp ik dat onze boeren boos zijn, dat ze dit uitten met de driekleur op zijn kop, een oud gebruik uit de scheepsvaart, blauw wit rood, schip in nood. en nu dus blauw wit rood  boer in nood. Ik begrijp ze wel, het is nooit leuk als je iets op moet geven wat jou zo dierbaar is, waar je je hele leven je hart, ziel en zaligheid in hebt gestopt, ik begrijp dat wel 

Al kon ik ooit niet een bijna bulderlach onderdrukken toen ik op een strobaal zag staan.. HELP zonder boeren geen boerinnenkalender.. ik vond dat hilarisch en getuige van humor. al dacht ik zelf nou een leuke boerenkalender is ook niet verkeerd... maar ja daar hebben we de brandweermannen voor.

Maar goed, terwijl ik daar zo over zat te mijmeren dat ik verbaasd was over de normale vlag. besefte ik me ook ineens, hoe boos kan je zijn.. Als ik langs wegen rij door de polder voor weer een lange afstandswandeling, zie ik soms om de meter een omgekeerde vlag langs een weiland, als een soort erehaag..... ik vraag me dan soms af, als je zo erg in nood zit hoe heb je dan zoveel vlaggen kunnen kopen.. maar ook hoe duidelijk wil je zijn met je boosheid, het raakt dus niet meer.. als er zoveel is dan valt het niet meer op, alleen dat het er veel zijn... 

Terwijl ik dit zo zat te bedenken, besefte ik me ook dat ik eigenlijk niet mag piepen want ja ik heb het goed, een prachtige baan, een heerlijk huis etc, maar ook ben ik wel eens boos om hoe het loopt terwijl ik daar dan mee rond loop, maar om nu meteen mijn hele lokaal vol te hangen met omgekeerde vlaggen dat is ook wel iets te ver gezocht volgens mij.

Moet ook zeggen dat ik denk dat het nu al duidelijk genoeg is, de boerenzakdoeken mogen weer waar ze voor dienen, namelijk om je nek als sjaal, of gewoon om je hoofd tegen de zon, of gewoon lekker als snotlap, de vlaggen mogen wel weer in huis, en zullen we ze dan ook gewoon meteen omdraaien en weer als onze nationale trots gaan gebruiken en niet meer als uiting van woede, onbegrip etc maar gewoon om weer te gedenken, te herdenken, om te vieren.. ik denk dat daar de tijd wel rijp voor is nu.

 


Hotel Artemis (film )

 

Met onderstaande recensie ben ik het eigenlijk wel eens, het is een prachtige film, met een vrij zwakke verhaallijn, ook het motief van de hoofdrolspeelster is aanwezig maar ergens doet dat er niet toe. ik heb deze film me veel plezier gekeken. ik wilde eigenlijk gewoon niet stoppen met kijken, dan is het volgens mij een goede film die ik heb gezien...

Recensie van de film

Regie: Drew Pearce | Cast: Jodie Foster (The Nurse), Sterling K. Brown (Waikiki), Sofia Boutella (Nice), Jeff Goldblum (Niagara), Brian Tyree Henry (Honolulu), Jenny Slate (Morgan), Zachary Quinto (Crosby Franklin), Charlie Day (Acapulco), Dave Bautista (Everest). e.a. | Speelduur: 94 minuten | Jaar: 2018

Hotel Artemis laat alle alarmbellen rinkelen. Een vergelijking met het Continental Hotel uit de John Wick-films is makkelijk gemaakt en de trailers impliceren een vergelijkbare actiefilm met allerlei regeltjes voor de criminele onderwereld. Die vergelijking loopt echter al gauw spaak. Drew Pearce neigt met zijn debuutfilm meer naar sciencefiction, waarin hij de setting wil gebruiken om iets te zeggen over zijn hoofdpersoon. Hij combineert het karakterdrama tevens met B-filmachtige actie; die vreemde combinatie zal niet voor iedereen werken.

In de toekomst is Los Angeles in een soort staat van burgeroorlog. Water is een luxueus goed en zodra het waternetwerk wordt afgesloten, ontstaan overal gewelddadige rellen: mensen vechten op straat, helikopters vliegen in gebouwen en de politiemacht schiet alles neer wat verdacht is. Voor de baas van Hotel Artemis, een oord voor gewonde criminelen, is het de normaalste zaak van de wereld. Wat haar betreft is de buitenwereld een voortdurende oorlog, een plek waar je nooit veilig bent. Hotel Artemis is haar enige toeverlaat. 

Jodie Foster speelt 'The Nurse', een nors en koppig vrouwtje dat werkt met onbuigbare regels. Cliënten krijgen codenamen, wapens zijn ten strengste verboden en de belangrijkste regel: 'vermoord niet de andere patiënten'. Uiteraard komt er een hele cast aan pittige personages deze regels uitdagen: huurmoordenaars, hufterige criminelen, gewonde bankrovers en paniekerige zonen van maffiabazen. Het is een indrukwekkend ensemble dat los mag gaan met scherpe dialogen en leuke confrontaties. Charlie Day is een vermakelijke delinquent, Bautista zorgt voor een stevige portie humor en Foster doet haar stinkende best om een charismatisch en bazig vrouwtje neer te zetten. 

Al deze flamboyante personages zorgen ervoor dat het strak geregelde wereldje van The Nurse steeds verder afbrokkelt en zij steeds meer te maken krijgt met de verschrikkelijke buitenwereld. Het is duidelijk dat Drew Pearce hier probeert te gaan voor een soort psychologische thriller. Alhoewel deze verhaallijn best aardig in elkaar steekt en Hotel Artemis meer diepgang heeft dan de zoveelste Liam Neeson-actiefilm, is Pearce iets te ambitieus. 

Hij stopt ontzettend veel tijd in het opbouwen van een semi-futuristische wereld met gepantserde politie, 3D-printers die organen fabriceren en criminelen met camera's in hun ogen.



Ook probeert hij een andere realiteit neer te zetten, met de eindeloze oorlog die buiten het hotel woedt en de manier waarop de samenleving waarde hecht aan water. Als een maffiabaas bereid is je te verdrinken, moet je daarvoor echt een desastreuze fout gemaakt hebben. Pearce bouwt zorgvuldig aan zijn fictieve wereld, maar combineert het gek genoeg met zowel pulp-achtige actiescènes als realistisch drama. 

Denk aan een crimineel wiens schedel doorboord wordt door een werkende 3D-printer. Dit terwijl Pearce speelt met serieuze thema's zoals angststoornissen en het accepteren van de realiteit; zo'n vreemde combinatie vergt best wat van de kijker. Drew Pearce wil duidelijk indruk maken met zijn schrijverskunsten en een soort Cabin in the Woodsvervaardigen: een slim geschreven thriller die een voorspelbaar genre nieuw leven inblaast. Op momenten lukt dat en is Hotel Artemis een thriller met kleurrijke personages, boeiende thema's, een aardige dosis sciencefiction en af en toe bruut geweld. Het is allesbehalve een doorsnee actiefilm. 

Helaas maakt Pearce één grote fout, namelijk dat hij het hoofdpersonage - en daarmee het verhaal - niet duidelijk definieert. The Nurse zou het verhaal moeten leiden, maar toch wordt een secundaire hoofdpersoon naar voren geschoven: een bankrover die per ongeluk steelt van de 'Wolf King' van Los Angeles. Zijn verhaallijn bouwt op naar een actievolle climax die nooit komt en introduceert spannende plotelementen die op niets uitlopen. In werkelijkheid draait alles nog steeds om The Nurse, maar Pearce weet dit niet altijd duidelijk te verbeelden. Hij jongleert met te veel genres, ideeën, personages en verhaallijnen. Hierdoor wordt Hotel Artemis een vreemde mix tussen een grauw karakterdrama en een platte actiefilm, die beide hun publiek missen. 

Hotel Artemis is geen slap aftreksel van John Wick en is interessant voor fans van originele thrillers en creatief schrijfwerk, mits je het verhaal eruit kunt vissen. Filmpubliek dat afgaat op de trailers vindt hier echter een warrige film, met een vreemde anticlimax, een gebrek aan actiescènes en zonder overtuigende held om voor te juichen. Het is zonde van de sterke cast en al die potentie, want Hotel Artemis is ondanks al die originaliteit lastig om aan te raden.

dinsdag 6 december 2022

En ja hij staat er ook weer...

 

Al een week voor kerst was ik begonnen met mijn kerstboom naar boven te halen om hem op te zetten, wetende dat het drukke dagen gaan worden de komende weken moet ik er echt even een in een veelheid stappen van maken voordat ik hem kan opzetten en optuigen.. 

Dus ik besloot op de zondag voor de Sinterklaas de boom alvast zo ver op te zetten dat ik hem alleen nog maar hoefde te versieren met de vogeltjes en de gekochte vogeltjes die ik zo geweldig mooi vind, de nieuwe, dit jaar is de trent ook kolibrietjes wat ik erg fijn vind dan kan ik de kolibrie die ik heb voorzien van gezelschap. Tevens nog wat extra uiltjes gehaald voor het uiltjes bos, en naast de twee pinguïns die ik al had ook nog twee vliegende pinguïns, , mede omdat het zo leuk begint te werden

Daarnaast kan ik het niet helpen maar ik heb een tik met kerststallen, vooral mooie subtiele kerststallen, witte en zwarten, zilveren kerststallen doen het goed, vooral de strakke vormen. Dus dat gaat nu al mis. 

Toch hangen er naast mijn vele vogeltjes ook engeltjes in de boom allemaal rond de kerststal.

Elk jaar weer zie ik er naar uit om hem te mogen optuigen en soms nog meer om hem weer af te tuigen, dat is iets wat wonderlijk is bij mij, ik kan er intens van genieten mijn huisje super gezellig te maken in de sfeer die ik geniet maar ben het dan ook zomaar in eens zat moet de boom en alle frutsels het huis uit wil ik weer gewoon mijn huis als mijn huis.. 

Maar toch ik vind het intens gezellig met de witte kerststerren, met de sfeer lichtjes met de kerststallen en de boom maar weet nu al dat hij op 28 december weer keurig ingepakt in de schuur staat bij te komen van het schitteren dit jaar.







maandag 5 december 2022

Floris de vijfde etappe 4 ( Nieuwer ter aar naar Woerden)

 

Er was veel kou voorspeld, dus het was even slikken maar ja ik wist dat als ik vandaag niet ging lopen het er voorlopig, tot in ieder geval de kerstvakantie op zaterdag er niet meer van zou komen, dus besloot ik ondanks alle voorspellingen te gaan lopen,

Na veel nadenken toch maar weer een keer een pad overgeslagen, namelijk van Kortenhoef naar Nieuwer ter aar, dit omdat de laatste bus uit Nieuwer ter aar vertrek om 16.15, en bij enige tegenslag bij je dus duidelijk de sjaak, en kom je niet meer thuis en dan zul je het moeten doen met een taxi.. waarom zou je het duurder maken dan nodig is. Dus ik besloot de auto in Woerden te zetten, met de trein naar Breukelen te  reizen en vandaar uit te vertrekken met de bus naar Nieuwer ter aar, om de terugtocht naar Woerden te beginnen wat maar 21 km is. al zal ik er wel weer meer van maken, tegenwoordig ben ik daar erg goed in.

Dus het verliep helemaal soepel dit keer, geen gedoe, ik haalde alles keurig op tijd, wat ook wel een klein wonder is, maar het is gelukt allemaal. Ik moest even wachten op het station in Woerden maar de trein naar Breukelen, daar wachten op de buurtbus en dan hopen dat het goed komt. 

Nou dat kwam het helemaal, ik kon nadat ik ongeveer toch wel wat tijd had moeten wachten, maar gelukkig beschut dus dat scheelt een hoop, kon ik zo de buurtbus in, en gaan.

De chauffeur was  erg gezellig, bleef maar praten vond het bijzonder dat ik naar Nieuwer ter Aar ging, maar begreep dat ik ging wandelen, hij vertelde dat het een mooi dorpje was waarbij nog heel veel oude huisjes en huizen daar waren, maar de dorpskerk moest ik zeker bezoeken, omdat dat was uniek, met hele oude graven.. en dat klopt. Bij aankomst in Nieuwer Ter aar, ben ik eerst even naar het kerkje gelopen, prachtig oud kerkje, genieten, en inderdaad nog hele oude graven, indrukwekkend vond ik dezen.

Daarna toch maar het pad begonnen, en ik moet zeggen het liep heerlijk weg, wederom was het in het begin veel asfalt maar gaande weg werd het weer die heerlijke Tiende paden, waarbij je of langs een sloot loopt, meestal grenzen ze aan weilanden, en kun je dus daar lopen omdat de boer daar toestemming voor geeft. Dus het is erg leuk, ook dit keer weer veel blubber en modder en het was genieten, ik hou er van. zeker met mijn waterdichte schoenen..

Op een gegeven moment kwam ik bij een hek waar ik overheen moest maar er stond aangeven dat de voetpond er niet was, maar ik dacht dat zal wel meevallen, en anders zien we dat dan wel. Dus  ondernemend als ik ben , ben ik dat pad toch maar gaan lopen, ik had wel al een alternatief in mijn hoofd maar dacht, kom op we gaan gewoon voor het avontuur, dus dat heb ik gedaan. En ja inderdaad, na 2 en ene halve kilometer, bleek inderdaad dat de looppond ( trekpondje) uit de vaart was wegens werkzaamheden.. dus tja, de Komoot erbij en ik zag dat ik gewoon langs het water kon lopen, ongeveer 2 km, dan via een brug het water kon oversteken en dan via de andere kant weer terug. dus dat besloot ik maar te doen. Terwijl ik begon, kwam ik een bord tegen met een heel groot kruis maar ook het plaatje van een doodlopende weg maar eigenwijs als ik ben ben ik toch doorgelopen met de gedachte het is gek volgens zowel het boekje als de komoot kan ik er gewoon langs

Maar inderdaad aan het einde, bleek ik eerst over wat schrikdraad te moeten stappen, om ineens voor een hek te staan, een klein tuinhekje met daarop ik weet niet hoeveel borden met verboden toegang, eigen terrein etc. maar ja de keus of over dat hekje klimmen en nog geen 50 meter illegaal door te lopen of om een dikke 5 km terug te lopen en dan een giga omweg te gaan maken, was eenvoudig, ik besloot om,  nadat ik goed had gekeken of er geen hond was, over het hekje te stappen en te gaan lopen, alsof ik het echt niet had begrepen, bedacht me kan altijd een neptaal opzetten, ... dat werkt soms ook., Dus ik lopen en gelukkig kwam niemand het huis uit gerend met een geweer of om te zeggen dat het niet mag en ben kwam ik dus aan de andere kant, maar tja, toen zag ik dat het pad langs de snelweg veel beter begaanbaar was dan het pad langs het water en heb ik besloten om dat pad maar te nemen, dus langs de snelweg., 

Uiteindelijk kwam ik op het punt uit waar de route en waar ik liep elkaar kruisten en kon ik zo weer mijn weg vervolgen.

Wat is deze route toch ontzettend mooi, zelfs in deze tijd, en het is koud, is het genieten van wat je allemaal ziet en hoort en ruikt. maar ook dat je op plekken komt waar ik nog nooit ben geweest en waarschijnlijk ook nooit meer zal komen.

Uiteindelijk heb ik van mijn pad, die maar 22 km is 27 km gemaakt dat vond ik een mooie score, nadat ik in Woerden was aangekomen, de auto had gehaald, nog snel even wat boodschappen had gedaan ben ik heerlijk op de bank gaan zitten om te genieten van de warmte van mijn huis en het lekker uitrusten na heerlijk te hebben gelopen

 

zondag 4 december 2022

het is weer even goed nadenken ..

 

Sinds ik heb besloten om niet meer de kachel zo hoog en zo vaak aan te doen als het goed te doen is in huis met wat extra kleding. zeker als ik de hele dag aan het werk ben geweest, ook nog sport in de avond dan is het geen probleem om even wat dikkere kleren aan te trekken en niet te laat naar bed te gaan zonder dat de kachel aan is geweest.

Echter deze week was ik een avond thuis en ja hoor het was erg koud in huis, dus ik besloot om de kachel even aan te doen, de hele avond heerlijk genoten van de kachel, en ook zeker van dat ik lekker warm zat, ben ik rond een uur of 11 naar bed gegaan.

De hele nacht tot aan dat de wekker ging, lag ik onrustig te slapen, droomde veel, tevens zweten, etc, dat ik nog even dacht begin ik nu ziek te worden.. maar ja... toch stug blijven liggen want het bed lag zo lekker.

Toen mijn wekker ging raakte ik per ongeluk mijn verwarming aan in mijn slaapkamer, ja ik heb in mijn slaapkamer de radiator open staan, hou niet zo van die koude kamers, tenslotte is het niet voor niets centrale verwarming, dus dat alles warm is en dat schijnt stookkosten te schelen, zeker als zoals ik woont in een flat en voor je slaapkamer geen deur hebt maar een gordijn, dan is de kans groot dat de kachel blijft branden als je een radiator dicht doet.

Dus ik bedacht ineens, ja hoor dat is het dus, vergeten de kachel uit te zetten omdat het nog niet in mijn systeem zit. dus tegenwoordig hangt er even een briefje in mijn slaapkamer waarop staat, is de kachel uit.. het is tenslotte weer wennen als je maanden zonder kachel hebt geleefd omdat het huis warm genoeg was.


zaterdag 3 december 2022

Marco en Sem als trainers

 


 Vandaag mocht Marco weer de les verzorgen met als ondersteuning Sem, zijn zoontje die natuurlijk ook dingen mee deed, hij had er duidelijk lol in…

Zoals gebruikelijk was het erg leuk met elkaar en hadden we lol.

warming up

boter kaas en eieren.

in twee groepen moest je zorgen dat je als eerste een rijtje vol had

natuurlijk speelden wij heel eerlijk met elkaar als groep, daarom verloren we ook steeds, maar geen punt mochten we wat extra opwarm oefeningen doen.

Daarna gingen we in v-sit zitten en moesten we een bal doorgeven, een wall ball, en als je hem los liet moest je in de wall sit gaat zitten tot er maar 3 over waren dan was je er klaar mee, dit hebben we diverse keren gespeeld en ook met steeds meer ballen, wederom met grote hilariteit

 

daarna begon het echte werk

 5 rondes

10 kb swing dubbel

10 push press  2 armen tegelijk

10 squat

10 v sit

 een duo wod ( ik ging gezellig met Rene)

waarin de ene in de wall zit zat

de ander ging dan 10 x op en neer door de zaal

 20 kb swing

20 squats

deze duurde 20 minuten en was een crime

daarna gingen we 20 minuten een minuut werken dus 20 rondes individueel

4 row met twee kb

4 push press links en rechts te gelijk

4 lunges links en rechts 2

4 trusters

ronde twee was dan 16 sit ups

en dan zo door 3 weer de row, de push press, de lunges en de trusters

hiervoor hebben we nog iets gedaan maar dat heb ik duidelijk geblokt, dat was kennelijk iets wat ik heel snel wilde vergeten

De afsluiting was een tabata

de een deed een buikspier oefening de ander  deed de wall ball

de oefeningen waren 

plank

zijplank links

zijplank rechts

mountainclimbers

 


vrijdag 2 december 2022

Escape room ( film)

 

Beland ik ineens zomaar in een film over een escape room.. nou als je deze film hebt gezien dan weet je 1 ding.. een escape room is nooit meer hetzelfde.. wat een prachtige film, vol spanning en wat een gruwelijke escaperoom.. maar absoluut een aanrader voor mensen die er van escape rooms houden.

Recensie 

Regie: Adam Robitel | Cast: Taylor Russell (Zoey), Logan Miller (Ben), Jay Ellis (Jason), Tyler Labine (Mike), Deborah Ann Wolf (Amanda), Nik Dodani (Danny), Yorick van Wageningen (WooTan Yu), e.a. | Speelduur: 99 minuten | Jaar: 2019

Je kunt een poging ondernemen bij de koffieautomaat, maar je leert je collega's pas echt goed kennen als je je met ze laat opsluiten. Niet voor niets is een bezoekje aan een escape room, waarbij je aanwijzingen moet vinden en raadsels moet oplossen, een populair bedrijfsuitje. Dat het niet helemaal ongevaarlijk is bleek onlangs toen vijf Poolse meisjes het leven lieten na een brand in een escape room. Het zorgde ervoor dat de release van horrorfilm Escape Roomin sommige landen werd uitgesteld. 

Het risico is dat een escape room op het grote scherm al snel uitloopt op martelporno, waarbij het bloed in het rond spuit en de ledematen bij bosje worden afgehakt door moordzuchtige stellages. Een voorbeeld hiervan is te vinden op Netflix, waar een Escape Room uit 2017 te vinden is. Dat het ook anders kan en niet hoeft uit te draaien op een kloon van Saw bewijst de poging van Adam Robitel.

Dat er bij Robitel zelfs geen druppel bloed vloeit en ook het aantal schrikmomenten nihil is, is een ongekende prestatie. De scenaristen hebben daarnaast pogingen ondernomen om met originele, niet compleet inwisselbare personages op de proppen te komen die je niet al na tien minuten een pijnlijke dood toewenst. Escape Room blijft een genrefilm, dus verwacht geen meesterlijke karakterschetsen, maar de personages hebben nog wel iets opvallends gemeen. Ze zijn allemaal door een sadist geselecteerd omdat ze ooit als enige een ramp hebben overleefd. Wie heeft statistisch gezien de hoogste overlevingskans?

De zes vreemden, onder wie een timide studiebol, een ware escaperoomfanaat, een oorlogsveteraan en een succesvol aandelenhandelaar, worden gedumpt in een wachtruime die meteen al de eerste kamer blijkt te zijn. De beloning bij een succesvolle vluchtpoging is tienduizend dollar. De regels zijn simpel: probeer te ontsnappen naar een volgende ruimte door op zoek te gaan naar aanwijzingen. Het is geen verrassing dat het hier niet om een sympathiek spelletje gaat, maar dat de Houdini's in spe een strijd leveren tegen onder meer de elementen en de tijd.

Dit blijft gedurende de eerste akte best spannend, vooral als blijkt dat eenmaal gevangen de sardientjes in blik samen moeten werken om uit hun benarde positie te geraken. Robitel vaart op suspense en niet op gorigheid en presenteert ons een serie vermakelijke ontsnappingskamers waar flink wat manuren aan timmerwerk in is gaan zitten. De slachtoffers wekken niet meteen een gevoel van afkeer op en je gunt ze zelfs een veilige weg uit.

Tot zo ver het goede nieuws, want de klad komt er na een half uur in. Want ook Escape Room vervalt in de vele clichés van het genre. De regie is rechttoe rechtaan, maar Robitel vond het net als zo vele vakbroeders nodig de soundtrack vol te plempen met een voortdurende dreigende brom die een onaangenaam opgejaagd gevoel opwekt. Bovendien heeft hij in de openingsscène een vooruitblik gegund op de allerlaatste kamer, waardoor je geduld wordt getart. Je weet immers al een beetje waar het op uitdraait.

Dan wordt het plichtmatige konijn uit de hoge hoed getoverd en word je ook nog even op het verkeerde been gezet. Een betreurenswaardige stijlbreuk die bovendien vrij overbodig is. Escape Room voelt op momenten ongebruikelijk origineel aan, maar houdt deze inventiviteit niet vol. Ook bewijst hij dat tijdig afkappen een kunst is, getuige het op een vervolg hintende slot.



donderdag 1 december 2022

Floris de vijfde pad ( etappe 2, Weesp naar Kortenhoef)

 

 
Wat een getob voordat ik aan deze wandeling begon, ik wilde al een paar keer deze route lopen, maar dan kwam er weer iets tussen dat het niet ging. kortom het was wat gedoe dit keer. Dus besloot ik afgelopen zaterdag deze etappe te gaan lopen.. Logistiek was het veel gedoe en getob dus ik wist al voor mezelf dat het hem op dat moment niet ging worden.. maar uiteindelijk toch maar gaan lopen, waarom ook niet.. het is en blijft een mooie route met nu ff een lastige stuk, x 3 maar dat komt wel goed..

Om half 6 was ik spontaan echt wakker, terwijl ik van mezelf mocht slapen tot kwart over 7 , maar dan slaat het wandelvirus toch toe, dan wil ik hoe dan ook gaan lopen, en dus dan maar mijn bed uit, ontwaken in een donkere wereld, wat ik al ken van de afgelopen dagen... 

Me snel aangekleed na de dagelijkse rituelen, schoenen aan, eten en gaan om met de auto naar het onbekende plaatsje voor mij Kortenhoef te rijden en daar de auto te parkeren om met de bus van 13 over of 15 over naar Weesp te vertrekken om vandaar uit de 20 km lange tocht te gaan lopen naar Kortenhoef naar de auto..  hoe erg ik er in het begin tegen op zag zoveel zin had ik er nu in, mede omdat de wandeling van vorige week me zo goed was bevallen.

De weg naar Kortenhoef was prachtig wat een mooie luchten waren er, het was genieten. Natuurlijk was ik ruim van te voren aanwezig in Kortenhoef zodat ik wat tijd moest stukslaan bij de bushalte, maar gelukkig was de Jumbo open zodat ik nog snel even wat handige reepjes kon kopen voor onderweg, dat werkt erg goed voor mij, omdat ik dan soms ineens trek krijg en dan heb ik dat in ieder geval als extraatje achter de hand.

Eindelijk kwam de bus en kon ik naar Weesp waar de route begint.De route was dit keer vol humor en uitdagingen, een stier met koeien en een jonge kalf stonden gezellig met elkaar voor een hek.. waar ik dus echt door heen moest, en ja moet 25 meter afstand houden. na heel wat getob en gedoe, heb ik de komoot erbij gepakt en bleek dat ik een behoorlijk stuk terug moest lopen maar dat ik daarna via een andere weg ook bij het punt kwam waar ik dus moest zijn.. dus dat uit pure ellende maar gedaan. want ik dacht nog ik waag het erop, maar die stier bleef naar mij kijken met een blik in zijn ogen van.. ,kom maar op, ik lust je rauw. dus ik heb dat maar gelaten.

Tevens was het een pad, en ik geniet daarvan, dwars door weilanden maar ook over dijken en die waren vol met bagger. heerlijk. ik had het overal zitten nadat ik deze glibberige paden had belopen, genieten..

Tevens was ik ergens onderweg in de middle of nowhere, waar ik in de verte een dame behoorlijk op leeftijd zag wandelen met haar hondje, en terwijl ik dichterbij kwam stopte ze ineens, deed haar jas uit, deed haar trui uit en haar t-shirt.. ik dacht nou succes ik val niet op vrouwen dus mij doet deze striptease niets.. Zij zei echter toen ik langsliep. .. zo de eerste laag is uit,... en ik zo nou mevrouw ik vind het wel veel eer... waarop ze vreselijk moest lachen en meteen zei.. maar hier blijft het bij hoor, dus lachend hebben we elkaar daarna gegroet en gingen we elk weer verder, ik hou erg van dit soort wandelingen heerlijk

Het was trouwens een wondermooie tocht met veel afwisselingen en na 5 en een half uur, dus eigenlijk 5 uur, want ja ik heb zitten eten onderweg etc, was ik 25 km verder en terug bij mijn auto..  Wat was deze weer genieten  Floris de vijfde pad, etappe 2, van Weesp naar |Kortenhoef

















woensdag 30 november 2022

Rene van Kooten.. op zoek naar Rene

 

Op vrijdagavond ging ik met wat twijfel naar deze voorstelling, maar ergens lag er in mijn hoofd dat Rene van Kooten erg goed is.. ik herinner me hem in De beste zangers maar ook in de Passion. waarbij hij tot nu voor mij het mooiste lied heeft gezongen aan het einde op de hof vijver prachtig.
Kortom vroeg in de auto en het was erg rustig onderweg leve het voetbal waar ik niet van hou. Ook de parkeerplaats was zo gevonden , het angstige vermoeden dat het wel eens niet uitverkocht kan zijn. En dat het er veel lege plekken zijn. Tevens kreeg ik weer beelden van de Dolly Dots, veel staan en meezingen waar ik geen fan van ben. Zo niets voor mij maar goed we zullen het zien.  Naast me en voor je zaten een paar dames die met gigantische fototoestellen gingen zitten terwijl er heel duidelijk overal stond geen foto of filmopnames maken. Mijn plek was rij 4 stoel 13 dus erg vooraan. Hoe kon ik het kiezen . Zit meestal wat verder weg maar goed dit is het dan. Het is duidelijk een voetbalwedstrijd avond er zitten heel heel veel dames in de zaak..denk dat heel veel voetbalfans hebben gezegd ga maar met een vriendin ik ga kijken hoe Nederland verliest bij het voetbal. 
Het gedeelte voor de voorstelling was prachtig, anderhalf uur stond Rene te zingen, liedjes die hij belangrijk vond maar ook liedjes natuurlijk uit zijn totale geschiedenis van de musical. Prachtig het geheel werd doorspekt met persoonlijke verhalen. .
Het was helaas jammer dat hij net hersteld was van de griep, met als gevolg dat zijn stem niet optimaal was, volgens mij had hij het beter kunnen afzeggen.. mede omdat de zaal nog niet eens half vol was.
Na de pauze kregen we een korte sessie van nog geen  half uur, ook de verwachte toegift bleef uit, jammer maar dat begreep ik wel, hij kreeg de zaal niet echt mee, niet meezingen, en geen mens ging staan om te dansen etc.. kortom het was een zware avond voor hem en hij was er duidelijk dan ook klaar mee, waarschijnlijk ook door het herstellen van de griep.
De interactieve gedeeltes waren grappig je mocht kiezen wat je wilde horen, ik koos natuurlijk voor het lied Pak maar mijn hand, en dat is ook inderdaad nummer 1 geworden dat hij gezongen heeft, en een quiz over zijn verleden, daar bakte ik duidelijk niets van en met mij velen...
Het was een mooie avond al besef ik me nu ik dit schrijf dat me er eigenlijk weinig van bij is gebleven. dus of het nu echt indruk heeft gemaakt wat hij heeft gezongen.. dat is voor mij nu even een vraag.
 
recensie van de voorstelling

De voorstelling Op zoek naar René  ging in première in Stadstheater Zoetermeer. Dit jaar wordt René 50 jaar en zit hij tevens 25 jaar in het vak. De voorstelling is dan ook een muzikale reis door zijn gehele carrière waarbij ook diverse privé-gebeurtenissen aan bod komen.


Voordat René begon in het musicalvak was hij leraar geschiedenis in Zoetermeer. Op aanraden van Céline Purcell deed hij auditie voor Miss Saigon in het Circustheater en een aantal maanden stond hij tot zijn eigen grote verbazing in het ensemble van de musical. De start van een rijke carrière.

De show opent op originele wijze met een knipoog naar de diverse Op zoek naar programma's die in de afgelopen jaren op TV zijn geweest. Diverse bekende mensen zoals Freek Bartels, Alex Klaasen en Andre van Duin komen in de grappige video aan bod om mogelijk in aanmerking te komen om de hoofdrol van Rene van Kooten te gaan spelen. Na deze opening begint de muzikale reis door de carrière van René, dit varieert in allerlei soorten muziek van uptempo nummers tot intieme kleine nummers. Uiteraard mag Miss Saigon, de eerste musical waar René in speelde niet ontbreken, evenals Aida en er komt zelfs een metal versie van het nummer Toch uit Anastasia voorbij.


Ook het liedje dat René al jaren zingt voor zijn oudste dochter komt voorbij, evenals het nummer Waar blijft de tijd, een bewerking van And so it goes van Billy Joel dat René zong voor zijn jongste dochter die met 26 weken te vroeg geboren werd. Een kwetsbaar en ontroerend moment in de theatershow is het moment dat René praat over het verlies van zijn ouders. Zijn moeder overleed toen hij 11 was en in 2016 overleed zijn vader.

Elke avond zal er een gastartiest aansluiten bij René op het podium, op vrijdagavond was dit Brigitte Heitzer. Het was duidelijk te zien dat de twee een hechte band hebben opgebouwd door de jaren heen. Bijzonder moment was de bekendmaking dat René volgend jaar de rol van Sam zal gaan spelen in Mamma Mia!, hiervoor ging Brigitte op haar knieën om René te vragen of hij haar Sam wilde zijn. Andere gastartiesten die meedoen gedurende de tour zijn Lone van Roosendaal, Vajèn van den Bosch, Maaike Widdershoven en Carolina Dijkhuizen.


Er is gedurende de avond diverse keren interactie met het publiek. Als eerste was er de keuze van het kunnen stemmen op welk liedje na de pauze gezongen moest worden. Later volgt de grote René van Kooten quiz, echter liet hierbij helaas de techniek René een beetje in de steek wat eigenlijk juist weer zorgde voor grappige momenten. Ook werd het publiek diverse keren uitgenodigd om mee te zingen zoals met With or Without You van U2..




maandag 28 november 2022

glimlachjes voor deze dag ( deel 17)

 

ze staan al maanden op mijn computer, dus is het nu tijd om ze eens op te ruimen, eens te gaan plaatsen en ze een podium te geven..










en weer doe ik het..


 De strijd om te willen blijven liggen heb ik maar opgegeven, als de wekker gaat op zondag sta ik op en ga ik naar de cross xxl. Zeker als vriend en sportmaatje Marco zegt dat hij ook gaat. Aangezien ik niet had gewandeld zaterdag had ik geen excuus om niet te gaan. .

We waren niet met zo veel mensen maar dat is niet erg.

De warming up bestond uit

50 hoge knieën 

15 push up

1 minuut side plank links

I minuut side plank rechts 


2

50 hoge knieën 

30 mountain climbers 

25 sit ups

 3

Teams of 2

( natuurlijk ga ik dan met Marco)

4 rounds

40 lingers

40 wallball shots

40 airsquats

40 box Junps

Wij spraken meteen af steeds 10 te doen om en om

Maar dit was killing 

4

ARMRAP 1(6min)

7 thrusters

7 cleans 

2 minuten rust

ARMRAP 2 6 minuten

7 wallballs

7 Sumo deadlifts Hugh pull

5

ARMRAP ( 15 minuten) 

5 push ups

10 sit ups

15 airsquats

1 have clean and jerk

Waar we niet aan toe zijn gekomen

ARMRAP (7 min)

25 double unders (50 singels)

10 burpees


ARMRAP (5 minuten)

5 kb swing

5 push press


ARMRAP (12 mi uiten)

2-4-6-8-10-Etten

Sit-ups

Pike push-ups 


Wederom een pittige les maar wel weer lekker om te zijn geweest 

zondag 27 november 2022

Floris de vijfde pad ( etappe 6)

 

Eindelijk kon het weer, tijd en ruimte in mijn hoofd en agenda, dus ik besloot om etappe 6 te gaan lopen van het Floris de vijfde pad. dit omdat etappe 2 tot en met 4 waarschijnlijk gemakkelijker gaan om met twee auto's te doen, dat moet ik nog even bekijken. Dus daarom maar dit pad, aangezien ik ook al een lange tijd niet gelopen heb is het ook wel goed om nu eens maar 16 km te nemen, al denk ik dat ik er gewoonte getrouw toch weer eens een kleine grote 20 km van ga maken

Dus ik om 7 uur uit mijn bed, deze meteen verschoond, daarna de dagelijkse rituelen om daarna naar Schoonhoven te rijden. Wat een prachtige rit was dit door mooie landschappen etc. Aangekomen in Schoonhoven was het ff lastig een parkeerplaats te vinden voor lang parkeren maar gevonden. Als Soest consales door het dorpje. Wat een prachtig dorpje is. Om op tijd bij de bushalte naar  Oudewater te zijn. Ik was er dus keurig een  half uur te vroeg. Gelukkig kon ik daar ff een sanitaire stop laten plaatsvinden. Uiteindelijk kwam dus de bus en koop om een ik naar Oudewater waar het begin van mijn route kon beginnen. 

De rit in de bus was al een belevenis op zich.. ik was zo onhandig om boven het wiel te gaan zitten van dit busje. het was een 9 persoons busje dus ja niet handig, maar goed ik haalde het doel.

Ondanks het plan om uit te stappen in Oudewater bij het station, besloot ik toch eerder uit te stappen omdat ik op de komoot zag dat ik daardoor, door een kleine kilometer terug te lopen, ik ineens bij mijn route was. Dus zo bedacht zo gedaan. 

De route begon over een behoorlijk glibberig pad op de dijk. herinneringen aan het stuk van Weesp naar Muiden kwamen in mij op.. waar ik samen destijds met Ankie met gevaar voor ons eigen leven ons over de dijk hebben geglibberd.. maar  wat was het mooi, wat een mooi pad. Mijn bedenkingen vooraf dat saaie stukken zouden zijn, recht met veel langs wegen bleken nergens op te slaan, ik kreeg zelfs van die heerlijke opstapjes om over hekken te gaan, en wat een rust heb ik ervaren.. Het was oprecht genieten.

Aan het einde, het stuk van Vlist naar Schoonhoven was wel alleen maar over beton, en nergens een bankje te vinden om te gaan lunchen, dus besloot ik om maar op een vlondertje te gaan zitten te lunchen, heerlijk aan het water.

Nadat ik mijn lunch had gegeten, mijn kopje thee had opgedronken, besloot ik om de laatste paar kilometers te lopen. ik was denk ik nog geen 500 meter onderweg of ik zag een prachtig aangelegd stukje met diverse soorten bankjes met de uitnodigende tekst, ga hier lekker zitten en geniet van het uitzicht en de ruimte die hier is...

Ik dacht ja hoor, ik had nog even door moeten zetten maar ja, ik vond de plek waar ik zat wel net zo leuk

De laatste kilometers gingen prima, ik had niet het gevoel dat ik al tijden geen lange afstanden had gelopen, het was weer heerlijk dit keer. Wat heb ik het gemist omdat ik de laatste tijden op zaterdag het veel te druk had
















zaterdag 26 november 2022

Lunch time...

 

Het was weer tijd, Elias en ik hadden elkaar alweer te lang niet gezien, dus tijd voor een lunch afspraak, we besloten eerst om bij de Lelie te gaan eten, maar ja dit ging pas om 14.00 open dus dat was praktisch niet handig, toen besloten we om dan maar te gaan eten bij  Hen, helaas ging dat ook niet door. Elias had besloten in goed overleg om zijn zoontje mee te nemen. Dat vind ik alleen maar leuk, zie ik dat kereltje ook nog weer even, al heb ik heel weinig met baby's ik vind ze leuk, maar pas als ze gaan lopen, praten en roken, drinken etc  dan vind ik ze interessant worden. nee hoor, maar wel als ze wat zelfstandiger zijn, dus wel al lopen, en praten...  maar dat is voor ieder zijn ding.. dus het is maar goed dat ik nooit aan kinderen ben begonnen.. 

Het weer was vreselijk koud, maar gelukkig waren zowel Elias als zijn zoon op tijd en konden we zo de Bagels en beans in, nadat we een goede plek hadden gekozen voor de kinderwagen, ik moet zeggen, soms schrijf ik flarden vanuit een roze ouder, over een zon uit het land van de gouden zon, maar dat is toch wel heel anders dan dat je ineens binnenkomt met een vriend en zijn zoon en je ineens ziet hoe men alles bij elkaar optelt. waarbij de conclusie is dat we twee roze ouders zijn... Ik viel wel door de mand omdat Elias toen het zoontje wat begon te huilen, hem meteen uit de wagen haalde en als een volleerde vader ging lopen en sussen.. en ik alleen maar ademloos kon kijken naar deze rolverandering,  wat hem trouwens goed staat.

We bestelden onze Bagels, ik met rijkelijke vega spullen, en Elias met carpaccio en een wit goedje, daarbij natuurlijk de groene thee voor mij en voor Elias de koude ice thee green.

We hadden heel wat bij te praten samen, zodat we weer tijd te kort kregen helaas. Natuurlijk moest er tussendoor nog een voeding worden gegeven aan het zoontje, wat heel natuurlijk ging, al mocht ik dan het flesje schudden en kreeg er toch een vreemde associatie bij.. maar dat is denk ik mijn gedachten.

Nadat we genoeg hadden bij gepraat en alvast een nieuwe data hebben geprikt voor het nieuwe jaar, liepen we nog even samen de aarhof in waar Elias nog wat moest halen en ik ook, en waar mijn auto stond op het dak. Ideaal dat het gratis parkeren is als je daar op zondag staat. Top.

Daarna ben ik even op jacht gegaan naar vochtvreters omdat mijn huis zo vreselijk vochtig is, bij thuiskomst bleek echter dat mijn  ventilatie systeem in huis uitstond met als gevolg dat ik dus behoorlijk wat vocht in huis heb.. maar goed dat het is nooit erg om wat extra vocht verdrijvers te hebben staan lijkt me

Ook nog even langs Ankie om de flarden met de foto's van Florence even af te geven die gisteren bij mij in de bus viel, zodat dat ook geregeld is, natuurlijk daar ook nog even bij staan praten om snel even de laatste nieuwtjes uit te wisselen....  en dat was het dan ook..  voor deze dag.