zaterdag 23 juni 2018

laatste lesweek.....


Het is bizar, gisteren heb ik mijn laatste reguliere klassen op de vrijdag les gegeven, heel gek is dit, mede omdat mijn hoofd zegt dat ik nog niet zover ben, maar mijn lichaam zegt van wel. Ik moet toegeven dat het minder is dan andere jaren, ik heb geleerd om vroeger naar bed te gaan.. Is niet echt een leuk iets maar wel zinvol en het helpt toch wel een hele boel.

Heb met 3 klassen afgesloten, er waren twee klassen die heel graag film wilden kijken en daarbij drinken en chips eten, dat vond ik goed, ik had toch nog een leuke film dus waarom niet.

Ze hebben genoten.  Wel is het opvallend dat de groep eerste jaars, toch minder goed omgaan met deze vrijheid, ik zag een stukje wafel liggen, een leerling pakt het op en gooit het zo de kast met kleding in.. dus ik ben even uit mijn pannetje gegaan, heb hem gewezen op dat dit geen stijl is, je pakt het in je hand en dan gooi je het in de kast.. waarom niet in de prullenbak.. zo ook een leerling die een leeg blikje drinken in de kast gooide,.. bizar.. en ze hebben ook geleerd dat ze dus dat niet meer moeten doen bij mij.

Wat ik wel opvallend vind van deze tijd is, dat als je een leerling vraagt even iets op te pakken en in de prullenbak te gooien dat men meteen zegt het is niet van mij.. als of je dan niet verantwoordelijk bent voor dat wat er ligt.. ik geef daarop meestal het antwoord, dat weet ik, maar wil je zo aardig zijn het op te pakken en even in de prullenbak te doen. Dit inderdaad in de vragende vorm.. Als het antwoord nee is, dan kijk ik diegene aan , zeg heel eenvoudig.. ik denk dat ik het verkeerd geformuleerd heb, ik bedoel:" pak dat even op en gooit het in de prullenbak, ookal is het niet van jou!, al vind ik de eerste vorm wat leuker een vriendelijker maar kennelijk heb jij het nodig dat ik het heel dwingend zeg, dan is het voor jou duidelijk!" Het gekke is dat ze dan even gek staan te kijken maar het wel doen.. 
Je leert veel in het onderwijs.. je begint iets vriendelijk te vragen, maar uiteindelijk zeg je gewoon, dat doen we dus zo.. 

Opvallend vond ik dat een leerling binnenkwam met een grote tas van de Mac Donalds, met daarin friet, hamburgers etc.. kennelijk zijn daarin geen grenzen, men eet en neemt mee. 

De tijd waarin ik 1 zakje chips meenam en een klein flesje water zijn kennelijk voorbij.. ik zag tassen binnenkomen met 3 zakken chips, complete literflessen frisdrank... bijzonder was dit, mede omdat de leerlingen na die tijd toch nog zeggen, ik heb nog nooit zoveel gegeten ik heb een hele volle buik.. 

De twee uren heb ik met verbazing gekeken hoe de leerlingen massa's eten wegwerken, in allerlei soorten en maten, hoe ze snoep met chips afwisselen met koekjes en noem maar op...
het was een waar paradijs om te zien hoe kinderen omgaan met een nieuw verworden vrijheid.

Het is natuurlijk gemakkelijk om nu meteen te verwijzen naar de obesitas, dat Nederland steeds meer dikke mensen krijgt, dat we dat wel kunnen zien nu... maar dan ga ik even terug naar toen ik nog een puber was.

Ik dronk ook hele flessen frisdrank, 7-up op in de nacht, en at pakken koekjes op terwijl ik in bed lag, terug van het stappen.. dus ergens is er niet zoveel veranderd, met alleen het verschil... dat de verpakkingen van nu vele malen groter zijn met als gevolg dat mijn 2 flessen 7-up en mijn 3 pakken koekjes, en zakje chips.. totaal in ieder geval minder

en nee ik was niet dik in die tijd, ik was goddelijk slank.

 

vrijdag 22 juni 2018

Filmstars dont die in Liverpool (film)

Gisteravond met Paulien naar de film geweest. Het was een bijzondere film, in het begin moet je even wennen aan de rollen, het spel van Annette, omdat het zon zeikerige stem is, maar als je je daar over heen kan zetten, is het een hele mooie film.... een prachtige decor waar het zich in afspeelt, tevens het tijdsbeeld raakt ook, de muziek is mooi, en het spel is prachtig.
De film heeft aan het einde me echt met tranen doen kijken, zo mooi en zo intens... prachtig
daarnaast  is het eind over deze actrice helemaal geweldig, als je ziet hoe ze haar grammy ontvangt.. ze komt aanlopen , neemt hem aan, zegt dank je wel , en loopt door, geen toespraak of dank je wel ... de opmerking van de commentator geniaal, zie het filmpje hieronder

recensie van de film:

Regie: Paul McGuigan | Cast: Annette Bening (Gloria Grahame), Jamie Bell (Peter Turner), Julie Walters (Bella Turner) e.a.| Speelduur: 105 minuten | Jaar: 2017

Heel eventjes was Gloria Grahame een van de bekendste gezichten van Hollywood. Vooral in film noirs kwam haar talent goed tot zijn recht. Zo speelde ze tegenover Humphrey Bogart in de geweldige film In a Lonely Place en was ze de ultieme 'gangster moll' in The Big Heat. Ze won zelfs een Oscar voor haar rol in The Bad and the Beautiful. En toch raakte deze actrice in de vergetelheid. Zozeer zelfs, dat haar naam bij veel mensen niet eens een belletje doet rinkelen. Film Stars Don't Die in Liverpool gaat over het leven van Gloria jaren nadat ze Hollywood noodgedwongen de rug toekeerde.

Dat deel van haar leven zien we vanuit het standpunt van Peter Turner. Hij was een jonge acteur die per toeval een kamer huurde in hetzelfde gebouw als Gloria Grahame wanneer zij in Engeland is om een rol te spelen op het toneel. Zij is tig jaar ouder dan hij, maar toch slaat de vlam al snel over tussen de twee. Ze beginnen een hartstochtelijke relatie. Hij stelt haar voor aan zijn familie in Liverpool met wie het eveneens goed klikt. Als ze klaar is met haar toneelstuk verhuist hij met haar mee terug naar Amerika.

Om de een of andere reden (die we later als flashback te zien krijgen) gaat het uit tussen de twee. Toch is het Peter Turner die Gloria belt wanneer ze een paar jaar later weer in Engeland is. Ze is doodziek en wil graag dat hij haar weer meeneemt naar zijn familie in Liverpool. De doodzieke Gloria in huis hebben, levert nogal wat frictie op. Daarnaast moet Peter zelf ook in het reine komen met zijn gevoelens voor de actrice.

Annette Bening heeft voor de rol niet geprobeerd op Gloria te lijken qua uiterlijk, maar zij heeft sowieso veel van Grahame weg en weet haar echt te belichamen in haar doen en laten. De stem en de maniertjes zullen liefhebbers van Grahames films bekend voorkomen. Jamie Bell is ook prima gecast en stort zich vol energie in de rol. Er zit ook een mooie rol in van Julie Walters als de zachtaardige maar strenge moeder van Peter. Maar ondanks het interessante uitgangspunt en de goede rollen weet Film Stars Don't Die in Liverpool toch niet echt te boeien. Veel voelt alsof het een theaterstuk is, vanwege dezelfde paar kamers waarin wordt gefilmd.

De voornaamste reden dat de film geen vervuld gevoel geeft, is dat hij weinig loslaat over Gloria. Regisseur Paul McGuigan heeft duidelijk besloten dat hij enkel het boek van Turner als stof wilde gebruiken. Dat is jammer want wie bekend is met Grahame weet dat ze door Hollywood verstoten werd vanwege de enorme schandalen rond haar privéleven. Zo was ze getrouwd met Nicholas Ray, die haar regisseerde in In a Lonely Place en ook films als Rebel without a Cause maakte. Samen vormden ze een fameus Hollywoodkoppel tot hij haar volgens de geruchten in bed betrapte met zijn dertienjarige zoon, Gloria's eigen stiefzoon. Alles werd nog smeuïger qua schandaal toen Gloria een paar jaar later met deze stiefzoon trouwde.

Daarover rept de film niet of nauwelijks. Alleen als je er iets vanaf weet, zul je de verwijzingen begrijpen. Ook over haar films wordt slechts vluchtig iets verteld, terwijl Grahame echt een van de grootste vergeten actrices van de vorige eeuw is. Meer van Grahames levensverhaal en ietsje minder Peter Turner en familie had tot een betere film geleid. Bening komt in de flashbacks goed los, terwijl de ziektebedscènes op de zenuwen gaan werken. We get it: ze gaat dood! Ook zou het leuk zijn als een film over een markant personage zoals Grahame ertoe zou leiden dat mensen meer over haar films te weten zouden willen komen. Deze film wekt dat gevoel helaas niet op.

donderdag 21 juni 2018

waar of niet waar (14)

 Zwartkijkers

Het Nederlandse Journaal meldde in 1969 dat op 1 april een grote landelijke actie zou worden gehouden om zogenaamde 'zwartkijkers' op te sporen, mensen die hun kijk- en luistergeld niet hebben betaald. Controleurs zouden met  een scanner door de straten rijden om overtreders op te betrappen. 'Of daar iets tegen te doen zou zijn' vroeg een journalist. 'Nee' was het antwoord van een controleur. Hij kon zich niet voorstellen dat men zijn televisietoestel in aluminiumfolie zou wikkelen want dan zou de voorbijrijdende controledienst met zijn scanners niets kunnen uitrichten. De volgende dag was al het aluminiumfolie  binnen enkele uren uitverkocht. 

Waar of niet waar?
(antwoord onder de fotos)



Waar! Nederland was massaal in deze ijzersterke 1 april grap getrapt.



woensdag 20 juni 2018

restjes suikerfeest

het zal niemand ontgaan zien dat het einde van de Ramadan is gekomen.

Bij ons op school was dit zeker te merken. Het is gek, vrijdag waren er weinig leerlingen op school omdat ze het Suikerfeest gingen vieren. Dit is een feest waarbij men viert dat met een maand heeft gevast.

Gevolg is wel dat dan de meeste leerlingen er niet zijn, is geen punt, ik gun ze graag die dag vrij, zeker omdat ik zon bewondering heb voor wat ze doen en hoe ze het volhouden.

Ik waag me er niet eens aan, ik weet nu al dat ik dat niet ga redden.

Afgelopen maandag was het nog een beetje een feestje, het is heel bijzonder, zelfs ik kreeg het feestgevoel te pakken omdat de Ramadan ten einde was. 
De leerlingen van de ISK waren blij, ze hadden nieuwe kleren aan, ze hadden koek meegenomen etc om het einde te vieren.

Ik vond het erg aandoenlijk dat er voor de kleine pauze afgelopen maandag 3 meisjes naar mij toekwamen, een doosje open deden en zeiden, "Mineer, voor u, u bent de eerste die we iets geven" 
Ik kreeg er tranen van mijn mijn ogen, mede omdat ik nooit zo stil sta dat ze zo gek met mij zijn.
Van deze leerlingen kreeg ik een aantal heerlijke koekjes, met chocolade, dadels, nootjes etc. Heerlijk.

Het was opvallend voor mij, en dat herinner ik me ook wel uit de Arabische landen die ik heb bezocht dat het deeg wat ze maken heel erg droog is. het is een soort zandkoekje maar dan droger..maar hoe dan ook het is heerlijk.

Dinsdag had ik met een klas afgesproken, met deze klas drink ik altijd thee op de vrijdagmiddag, maar aangezien we tijdens de Ramadan geen thee hadden gedronken uit solidariteit met de vele leerlingen die wel Ramadan hadden, hadden we een feestje, we gingen met elkaar thee drinken.

Voordat we begonnen kwamen twee meisjes naar mij toe om te vragen of ze even naar hun kluisje mochten, ze gingen en kwamen daarna terug met twee bakjes met nog meer koekjes, omdat we met elkaar dus thee gingen drinken en dit moest natuurlijk ook feestelijk gevierd worden.

Het is een groot cadeau om aan deze kinderen les te mogen geven, niet alleen om de koekjes etc, maar gewoon hoe blij ze zijn als ze er zijn, hoe graag ze bij mij komen en vooral omdat ze zo genieten me elkaar van de lessen..

Ik zou een ieder in het onderwijs aanraden om als het mogelijk is te gaan werken op een ISK, het verrijkt je leven en het is zo heerlijk.

dinsdag 19 juni 2018

De Kringloop over appels en andere zaken


Milieu bewust als ik soms niet ben, gooi ik altijd mijn appel, als ik hem op heb, het klokhuis leuk uit mijn  autoraam.. De gedachte is... terug naar de natuur.

Het besef dat steeds meer doordringt in Nederland, en soms in andere landen, is de gedachte dat we moeten zorgen dat ons land, ook langs de wegen schoon moet blijven.

Deze gedachte onderstreep ik van harte.. niks akeliger dan dan dat je door Nederland rijd en je ziet zwerfvuil langs de weg liggen...

Mensen gooien nogal wat weg als ze in de auto zitten... of als ze er naast zitten op een parkeerplaats. Soms vind ik het triest om te zien dat men alles neergooit terwijl en nog geen 5 meter verder op een prullenbak staat. kijk als hij vol is en uitpuilt van het vuil kan ik het begrijpen dat je dan je afval een stukje verderop neergooit in een prullenbak. vind het wel verwonderlijk dat je dan naast de prullenbak gooit. of sterker nog gewoon laat liggen waar je zat.

De actie die nu op facebook gaat vind ik ook een bijzondere, dat elke keer als je op het strand bent dat je dan 3 stukken vuil, met name plastic meeneemt en dat weggooit..  ik hoop dat het gaat werken, het zou denk ik zo wie zo de plastic soep, wat minder smakelijk maken , maar ook het schoont wel lekker op.

Ik herinner me dat ik ooit met een tweetal sportmaatjes aan het sporten was in het park... waar 1 van mijn sportmaatjes, die heel fanatiek is op milieu gebied, ze had bedacht dat we als activiteit voor het sporten dus plastic en afval gingen opruimen op het veld waar we wat oefeningen gingen doen.. ze hopte zo met ons door het hele park, en overal waar we kwamen moesten we eerst de zooi opruimen.. okay van opruimen word je ook sterk.. maar dit is wel een hele erg grote uiterste vond ik...
maar goed we hebben het gedaan, dus ik ben de schaamte voorbij gegaan om de vuilnis van de straat op te ruimen en in de prullenbakken te gooien.

Nu terug naar het titel van deze blog. Het gaat om het volgende, hoe normaal het ook lijkt , een klokhuis of ander eten uit je raam te gooien tijdens het rijden, in de berm dan, en niet naar je mede automobilisten, het is niet handig. Lees het onderstaande verhaal.

Een roofvogel trainer, vertelde dat doordat we appels en andere etenswaar in de berm gooien, we eigenlijk heel dom bezig zijn.. De klokhuizen trekken kleine roofdieren aan die daar natuurlijk van gaan smullen... gevolg is dat de roofvogels, deze dieren zien, ze zijn blind voor het verkeer, ze duiken op dat diertje af.. en past knallen tegen een auto, of ze komen onder een auto.

Nadat ik dit verhaal had gehoord, ben ik eens gaan opletten, er zitten inderdaad verbazend veel roofvogels bij de snelwegen en er liggen inderdaad ook veel roofvogels op de wegen die het tijdige voor het eeuwige hebben verlaten...

Kortom iets om over na te denken en dan toch maar dat klokhuis bewaren en ergens in een weiland gooien of zo... op een kerkhof doen ze het ook goed....

maandag 18 juni 2018

als blijk van respect

Dit kwam voorbij op Facebook en ik dacht meteen dit wil ik toch ook in mijn blog neerzetten omdat ik weet dat ik soms heel veel mensen bereik die met andere mensen veel delen, gesprekken voeren.. ik vind deze brief een waarheid bevatten en hoop dat wie weet, als deze brief door veel mensen worden gelezen, als men deze brief rondgaat over het net, men er over praat.. men terug kan naar het respect wat men geeft aan een rouwstoet... tenslotte komen we allemaal ooit in zon stoet terecht, of als volger of als degene om wie het gaat....
met dank aan Alexander IJsendorn, die deze brief schreef.

Respect voor de rouwstoet.
Brief met de waarheid, van een uitvaartleider.
Er moet mij even iets van hart…… het valt mij op dat het passeren van een rouwstoet nogal wat verschillende reacties van medeweggebruikers oproept. Een rouwstoet, hoe vaak komen we die niet tegen tijdens onze dagelijkse bezigheden buitenshuis. Het is onderdeel van onze samenleving.
Regelmatig worden overledenen overgebracht in een rouwauto met daarachter de auto’s van de nabestaanden. Ze krijgen aan weerszijde van de auto een vlaggetje om aan te geven dat ze bij de rouwstoet horen. Dat vlaggetje is bedacht door het kabinet Balkenende dat heeft geprobeerd normen en waarden terug te krijgen in onze maatschappij. Minister Eurlings maakte een nieuwe wet waarbij het verboden werd om een rouwstoet te doorkruisen. Tevens stelde hij de vlaggetjes verplicht, zodat een ieder weer kan zien dat er een rouwstoet rijdt.
Nu is de vraag is: “Hoe hoort het als men een rouwstoet passeert?” Maar eigenlijk wil ik deze vraag eens omdraaien: “Hoe hoort het niet?”
Een jonge dame die in haar Hyundai de stoet over de stoep inhaalt, een oudere man die op zijn fiets mij van de sokken rijdt, een bedrijfs-bus die nog net voor de stoet gauw even gas geeft, een mevrouw vond het laatst nodig om de rouwstoet die ik begeleidde klem te rijden, omdat ze vond dat ze er nog wel even voorlangs kon, een compleet gezin dat met de boodschappentassen in de hand snel even tussen de rouwauto en de volgauto’s de weg over loopt en de helaas vele voorbeelden van ingehaald worden door fietsers, automobilisten die nog snel voor de stoet oversteken of deze met gevaar voor eigen leven inhalen.
Is het nou echt zo moeilijk om even te wachten tot de stoet voorbij is? Even stil te blijven staan als blijk van respect. Je hoeft echt niet meer de hoed af te nemen, maar respect is denk ik wel het minste wat we voor elkaar zouden moeten kunnen opbrengen.
Gelukkig zijn er ook andere voorbeelden van voorbijgangers die wel weten hoe het hoort. Een jongen van een jaar of twaalf die afstapt van zijn fiets, een ouder echtpaar die samen stil blijven staan totdat de stoet voorbij is of de lesauto die de auto even stil zet.
Vroeg of laat krijgen we allemaal te maken met een overlijden van een dierbare en dan staat je wereld letterlijk even stil. Wij zijn dan zelf onderdeel van deze stoet. Pas dan ervaren wij zelf hoe het is als iedereen maar door sjeest in zijn auto of op de fiets. Zou het niet mooi zijn als wij allemaal tijdens het passeren van een rouwstoet gewoon even een momentje stil staan, van de fiets afstappen of als het mogelijk is langzaam rijden of even de auto stil zetten. Gewoon als respect naar een overleden stadsgenoot en de nabestaanden. Ik vind het een mooie gedachte. Hopelijk u ook.
Alexander IJsendorn
uitvaartleider.

zondag 17 juni 2018

zweten

Zoals de meeste mensen weten, sport ik regelmatig, of te wel, heel veel.. Ik doe dan intensief mijn best om echt goed en fanatiek bezig te zijn.

Ik doe van alles om vooral mezelf uit te dagen,  kettlebell swing, manmakers met veel gesteun, burpees met nog meer gescheld, ik druk me op, ik duik op de grond, ik help gewichten van beneden naar boven, ik ren en noem maar op..

Alles tot grote tevredenheid van mezelf en mijn lichaam doet ook aardig mee.
Soms vind ik het lastig als ik heel fanatiek bezig ben, en natuurlijk doe ik het voor mezelf, dat weet ik, maar ik kan er slecht tegen als dan blijkt dat iemand anders, waarvan ik weet, dat diegene niet echt goed is, al klaar is, ver voor mij, waarvan ik weet dat diegene zit te smokkelen maar ja dat kan je weer niet zeggen.. dus ik lach lief en denk er het mijne van.

Maar nu terug naar de titel hierboven..

Er zijn mensen die mee doen, en die zeggen dan ik zweet me kapot... ik ben drijfnat.. ik werp een blik op hun shirt en hun lichaam en zie een minuscuul plekje onder hun oksels op hun T-shirt, bij mijn sportschool is het zo dat we niet in halterhelmpjes of mouwloze shirtjes mogen lopen, wat ik heel prijzenswaardig vind.. al vind ik dat zon regel dan wel moet gelden voor iedereen, niet dat de dames daar in spaghetti bandjes hemdjes, of soms zelfs in een soort van veredelde bikini, al dan niet met geschoren oksels en andere plekken waar haar kan groeien wat je liever niet ziet.. maar toch... terug naar het verhaal

Dus deze mensen zeggen dan ik ben drijfnat van het zweet, ik werp een blik, ik kijk naar de plek waar ze hebben gesport en ontdek , 3 druppels... dan kijk ik  in de spiegel naar mezelf, ik zie niet eens een klein plekje vocht onder mijn oksels sterker nog ik zie nergens nog een droog plekje, ik ben nat drijfnat.. mijn t-shirt, mijn sportbroek, mijn sokken, ik drijf nog net niet uit mijn schoenen.. daarnaast lijkt de plek waar ik heb gesport, wel een soort van kinderbadje van vocht.. en als ik ergens heb gelegen is het zo erg dat het geen spoor is van 1 naaktslak maar een heel leger naaktslakken dat zich even heeft laten zien . kortom.. ik zweet me de tandjes..

Nu is zweten natuurlijk erg goed en is het iets wat je echt moet doen, je verbrand dan vet..  zoals een prachtige tekst zegt bij mij op de sportschool... Sweat is Fat crying..  vind ik zo mooi.. dus ik denk dat ik wat meer vet heb dan de anderen die ook drijfnat zijn van het zweet, terwijl er niets te zien is..

ik blijk dus eigenlijk een huilebalk te zijn.. die veel huilt als hij sport...
ach ik weet dat ik een emotionele man ben.. en gelukkig doet mijn lichaam hier aan mee.
ik uit me tenminste.....