zaterdag 26 april 2014

In memoriam Sonja van Vliet

 
1961-2014
 
 (start eerst  het lied van Anouk)
 
 
 
Het leven heeft het niet begrepen
 
 Het leven heeft het niet begrepen
dat soms de dood
over ons waakt
dat soms ineens
de liefde kan verdrogen
dat soms ineen
de lach vergaat
het leven heeft het niet begrepen
dat het soms anders moet
soms te ranke schouders
die te veel moeten dragen
het leven heeft het niet begrepen
het leven is blijven stil staan
zonder dat we het beseffen
dat het leven soms
niet meer
verder kan gaan.
 
(vrij naar  de flard "Het leven heeft het niet begrepen"
uit de bundel  'Doe jij het licht uit? " www.flarden.nl )
 
 
Het nieuws kwam totaal onverwachts, net als een slag bij heldere hemel, zomaar ineens is Sonja niet meer om mee te praten.
Herinneringen genoeg, samen in de sneeuw aan het dollen, omdat we toch niet konden skiee├źn, daarnaast vele gesprekken over het leven , over de dood, over van alles. Altijd weer met een lach, daarnaast samen praten over hoe je met leerlingen om moest gaan, wat beter werkte en hoe het ging. Het is totaal een klap voor, niet alleen de school waar Sonja werkte, maar een heel dorp dat in onbegrip achterblijft,  familie, vrienden en  veel meer mensen zullen moeten leren leven met de gedachten dat ze niet meer is,  en nooit meer zullen we haar nog horen lachen, of zingen.
Ik huil in stilte om haar gaan en leef intens mee met haar man en haar zoon. Ik wens ze alle sterkte toe die ze nodig hebben. De warme mantel van de liefde hoop ik dat ze die weer vinden in het leven, al zal voor deze twee mensen het leven nooit meer hetzelfde zijn na het verlies van Sonja.
 
 
 het lied dat voor mij toch door de titel kenmerkend was voor mijn contact met Sonja
Het lachen dat we samen deden
(Willeke Alberti)




Geen opmerkingen:

Een reactie posten