dinsdag 18 september 2018

nare lucht

Toen ik eindelijk mijn nieuwe keuken had, was ik als een kind zo blij.. het ziet er prachtig uit, het glimt en het voelt als thuiskomen.. heerlijk.

Het ging weken goed, het was een genot om te koken.. totdat ik terugkwam van mijn vakantie uit Parijs.. ik rook een giga riool lucht..Vooral bij mijn koelkast, sterker nog de geur leek uit de inloopkast te komen.. en om het nog erger te maken deze geur trok door mijn hele huis.


Nu wist ik van mijn buurvrouw dat zij ook zon stank had gehad in haar huis, dus ik dacht waar kan dit vandaan komen.

Maar aangezien ik bijna over mijn nek ging heb ik niet zo heel lang geaarzeld, en heb ik meteen de verhuurder een mail gestuurd dat het zo in mijn huis stonk. 

Ik woon al tig jaar in Alphen aan den Rijn in mijn appartement, en geniet er erg van alles.  maar had wel gemaild dat als deze lucht bleef hangen ik me genoodzaakt zag om te gaan verhuizen. 

Het is tenslotte niet prettig thuiskomen als je al kotsend door je huis loopt.

Mijn conclusie was, misschien niet de juiste, maar wel een logische, door het plaatsen van de nieuwe keuken is er kennelijk iets mis gegaan met de afzuiging met als gevolg deze lucht in mijn huis.

Stomverbaasd was ik dan ook dat binnen 1 dag de monteur van mijn keuken op de stoept stond en meteen, met mijn buurvrouw, ik was aan het werk, tot de conclusie kwam dat het kwam doordat mijn douche putje open stond doordat de flapjes niet goed tegen de zijkanten aangingen.

Ik heb dit aangehoord en het mijne er van gedacht.. omdat ik bedacht, het is gek heb al een jaar mijn nieuwe badkamer, maar nog nooit heb ik deze lucht in mijn huis gehad. Als ik de afzuiging niet aandeed was er inderdaad geen stank, maar dat was logisch vond ik.

Dus toen ik thuiskwam meteen mijn afzuiging aangezet en meteen was die lucht er weer..
Opnieuw mijn verhuurder een mail gestuurd, dat ik de conclusie niet vond kloppen, omdat deze lucht er weer hing. en ik toch elke dag onder de douche sta.. dus dat het gek is dat ineens het niet meer goed doet.

Afgelopen maandag kreeg ik een app van mijn buurvrouw met de opmerking. dat ik niet moest schrikken als ik thuiskwam, omdat de monteur er was en was begonnen met de sloop.. 

Aangezien ik mijn buurvrouw goed ken, en weet dat ze de boel behoorlijk in de gaten houd, heb ik geen moment paniek gevoeld...

Bij thuiskomst stond ze leuk te keuvelen me de monteur, en kreeg ik uitleg wat er nu precies aan de hand was.. het bleek dat de zwanenhals onder mijn ketel droog stond. gevolg dat de afsluiting er dus niet meer was. met als gevolg dat de lucht uit het riool zo mijn huis in kon komen..

Normaal moet mijn ketel als ik hem gebruik, wat water druppelen zodat de zwanenhals vol blijft staan, maar dat was dus nu niet het geval.. met als gevolg dat ik dus die stank kreeg.

Nu inmiddels twee dagen verder en de afzuiging volop aan is de lucht weg en kan ik stellen dat het probleem is opgelost.. al vraag ik me wel af hoe het kan dat het ineens  komt dat de  ketel droog stond.

maandag 17 september 2018

totdat jij er bent (flard)

totdat jij er bent

verdwaald in de nachten
van het wachten op
het hart dat de mijne 
wil bewonen
zoek ik soms
zomaar in het niets
van de uren
waarin ik mezelf
dan tegenkom
in de spiegel van de dag
zie ik dan mezelf terug
met daarin de belofte
dat jij op een dag
echt bij me komen zal


De Burgemeester

Afgelopen zaterdagavond uit eten geweest met vriendin Nadira. Zoals altijd ben ik soms wat vaag, Alphen zat in de old timer sfeer, maar ook in de taptoe van de dag. dus het was weer hectisch in Alphen. 

Aangezien ik in de veronderstelling leefde dat Nadira om 17.00 aan mijn deur zou staan, ik een appje kreeg dat ze in de file stond, ik dus even op heb gebeld naar het restaurant om daar te horen dat ik dus pas om 19.00 had gereserveerd. was er ineens een uurtje over en kon ik iets doen wat ik al weken wilde doen maar gewoon niet aan toe kwam. 

Ik wilde namelijk op mijn site www.flarden.nl de bundels anders neerzetten, dus eerst de laatste bundel op de site, en de eerste bundel onderaan, incluis het jaar van verschijnen. Dus dat kon ik mooi even doen, zo kon ik ook meteen de exclusieve bundels omzetten, dat de nieuwste bovenaan staat en de oudste onderaan.... Zo kwam ik er achter dat ik in mijn colofon van de bundels 1 speciale bundel niet eens genoemd heb, dus dat was ook goed. kon ik dat meteen herstellen.

Om iets over 18.00 kwam Nadira binnen, ze had al even staan kijken bij mijn auto, om daarna de keuken te bewonderen, had ze ook nog niet gezien. gelukkig was mijn buuf al zo lief geweest om mijn huis grondig schoon te maken, heerlijk.. dus ik kon pronken met het werk van een ander, dat vertel ik er wel bij altijd.

Toen ik vertelde dat vrienden van mij mij als tip hadden gegeven om een klein drupje groene zeep te gebruiken om je chroom mooi te houden en het te laten glanzen begon ze te lachen.. en zei. dat ze denkt dat deze vrienden aandelen hebben in de groene zeep, je kunt het overal voor gebruiken..
Maar het is een feit, dat het inderdaad werkt, dat je gasfornuis blijft glimmen en je bijna geen vingerafdrukken ziet etc.. dus leve de Groene zeep.

We zijn samen met mijn auto naar het centrum gereden, maar een parkeerplaats zoeken was nogal lastig omdat het erg druk was wegens die taptoe.. dus ja.. uiteindelijk maar een parkeergarage ingedoken om daar de auto te parkeren.. 

We hadden een prima plek bij dit restaurant waar we heerlijk konden bijpraten, over van alles en nog wat maar ook over diepere lagen in onszelf.. heerlijk om zo te voelen dat je op een level zit met iemand..

De avond vloog voorbij, het blijft heerlijk eten bij de Burgemeester, eerst had ik een gevulde portobello, al moet ik zeggen dat ik 10 euro voor een padenstoel wel heel veel vond, maar de smaak was goed, daarna had ik de ravioli van en met pompoen, ook heerlijk, kortom heerlijk gegeten en ook genoeg..

Een avond gaat altijd veel te snel voorbij dus is er meteen afgesproken om elkaar weer te zien binnenkort en dan te gaan eten bij Scoop, een restaurant wat ook erg gaaf is om te eten..


zaterdag 15 september 2018

Utoya 22. juli (film)






Deze film las ik en dacht daar wil ik heen. Zonder er teveel over te zeggen, het is een dom die uniek is. De film is in 1 shot gemaakt, de ruwe versie zie je,  geen muziek is er in verwerkt, de dader maar 30 seconden in beeld, en de pure ruwe angst, de emoties, etc een film die je moet zien en waar je nog lang over nadenkt omdat het niet te bevatten is..., 
recensie van de film:

Regie: Erik Poppe | Cast: Andrea Berntzen (Kaja), Elli Rhiannon Müller Osbourne (Emilie), Aleksander Holmen (Magnus), Brede Fristad (Petter) e.a. | Speelduur: 90 minuten | Jaar: 2018

Noorwegen, 22 juli 2011, 15.07 uur. Een zware autobom ontploft in de regeringswijk van Oslo. Twee uur later arriveert aanslagpleger Anders Behring Breivik verkleedt als politieagent op het eiland Utøya, ongeveer veertig km ten noordwesten van Oslo. Daar opent hij het vuur op jongeren van de Noorse Arbeiderspartij tijdens hun jaarlijkse jeugdkamp. In tweeënzeventig minuten doodt Breivik negenenzestig mensen. Tientallen raken zwaargewond. Honderden lopen zwaar psychisch trauma op.
Het zijn niet te bevatten feiten van één van de zwartste dagen in de Noorse geschiedenis. De destijds tweeëndertigjarige extreemrechtse nationalist heeft beide aanslagen bekend en is inmiddels veroordeeld. Zijn manifest en proces zijn uitgebreid besproken. Wat voor altijd blijft, is het leed van de slachtoffers. Met het zeer indrukwekkende Utøya 22. juli brengt regisseur Erik Poppe de aandacht terug naar de verschrikkingen van die dag, en laat hij ons in één zenuwslopende take zien, wat niet te beschrijven valt.

De film opent met een bewakingsopname van de explosie in Oslo en gaat vrijwel meteen over naar het eiland. Aan de rand van een dicht bos pakt de camera de achttienjarige Kaja op, om haar vervolgens niet meer uit het oog te verliezen. We volgen haar naar haar tent terwijl zij met haar moeder belt, die bezorgd is na de aanslag in Oslo. Kaja stelt haar gerust: Utøya is misschien wel de veiligste plek om op dat moment te zijn.

En inderdaad, het eiland lijkt een vakantieplek als ieder ander: talloze kleurrijke tentjes staan verspreid over een modderig kampeerterrein, jongeren komen terug van het zwemmen, gaan samen eten, lachen. Nieuws over de aanslag in Oslo druppelt langzaam binnen, maar veel is onduidelijk. De geëngageerde jongeren discussiëren over mogelijke daders en motieven. Maar voordat het te politiek wordt, klinken de eerste schoten.

Vanaf dat moment wordt de kijker real-time meegenomen in een tweeënzeventig minuten durende huiveringwekkende overlevingsstrijd van Kaja. De camera volgt haar in één onderbroken take tijdens de wanhopige zoektocht naar haar zusje Emilie. In de verwarring en chaos rennen we in paniek met haar mee, zoeken we in de modder dekking tussen vluchtende lotgenoten, en zijn we erbij wanneer zij een zwaargewond slachtoffer troost.

Utøya 22. juli is gebaseerd op feiten en gesprekken met overlevenden, maar uit respect voor de slachtoffers heeft de filmmaker de individuele verhaallijnen en personages gefictionaliseerd. Er is veel media-aandacht geweest voor Breivik en daarom wilde Poppe zich specifiek richten op de slachtoffers. Hij laat de dader letterlijk buiten beeld: slechts één moment vangen we een glimp van hem op.
Eén van de grootste krachten van de film is dan ook het gebruik van suggestie. Het overgrote deel van Breiviks gruweldaden wordt niet letterlijk getoond. Poppe gaat gelukkig niet voor goedkoop effectbejag en gebruikt de kracht van suggestie om de kijker deelgenoot te laten zijn van de doodsangst, verwarring en paniek van de vluchtende jongeren.

Dat wordt niet alleen bewerkstelligd door het zeer knappe camerawerk, maar ook door het uiterst effectieve sounddesign. De geweerschoten klinken constant, maar variëren in volume van rotjes wanneer Breivik ver weg is, tot mokerslagen wanneer hij ineens in de buurt opduikt. Net als de vluchtende jongeren weet het publiek niet waar het gevaar vandaan komt, en wachten ook wij angstvallig op het volgende salvo.

Niemand weet aanvankelijk wat er gaande is, wie er schiet, hoeveel schutters er zijn. Sommigen denken zelfs aan een oefening. Die onzekerheid en angst deelt de kijker, ook al kennen wij het verschrikkelijke scenario van die dag. De kijker deelt ook de onmogelijke keuzes die de doodsbange jongeren moeten maken om te overleven: blijf je verscholen wachten op hulp, of vlucht je verder? Als kijker maak je constant dezelfde loodzware afweging: wat zou ik doen in dezelfde situatie? Het zijn keuzes die het verschil kunnen zijn tussen leven en dood.

Die doodsangst is gedurende de gehele film ontzettend voelbaar en Poppe toont dat iedereen daar anders mee omgaat. Sommigen verstijven, anderen proberen in blinde paniek via het ijskoude water het eiland te ontvluchten. Er zijn groepjes die Kaja in hun schuilplaats toelaten, maar er zijn er ook die haar wegsturen uit angst voor ontdekking. Sommige jongeren proberen elkaar te troosten, anderen maken uit nervositeit grapjes om de situatie te verlichten.

Met effectief gebruik van middelen en met respect voor de slachtoffers is Erik Poppe met Utøya 22. juli erin geslaagd om een inktzwarte pagina uit de Noorse geschiedenis op zeer aangrijpende wijze te vertellen. Doordat de aandacht volledig naar de slachtoffers uitgaat, wordt de impact van Breiviks verschrikkelijke terreurdaad alleen maar groter. Het politieke statement van de filmmaker net voor de aftiteling is dan ook niet nodig. De verschrikkingen die de jongeren die dag op het eiland Utøya meemaakten, vertellen alles. Dit nooit meer. Daarna kun je alleen maar stil zijn.

mijn lichaam is klein, in mijn hoofd ben ik groot

Vrijdagochtend hadden we een ontruiming op school,  dit is voor ons gewoon maar voor sommige leerlingen niet, zeker niet voor de leerlingen uit de ISK, daar zitten leerlingen in die een zwaar trauma hebben.

Gisterochtend zag ik toen ik naar mijn school liep de auto al staan waarin een zorgenkindje zit, een jochie dat een zwaar trauma heeft, iets waar je in je engste dromen niet over wil nadenken.
Ik zag hem zitten en ben meteen naar hem toe gelopen, heb hem, terwijl hij nog in de auto zat bij zijn vader, uitgelegd dat we een oefening doen, waarbij we doen alsof er brand is, maar dat is niet zo, ik heb uitgelegd wat hij gaat horen, uitgelegd dat we de school uitlopen, dat we alles moeten laten liggen, de tassen, jassen maar ook de telefoon etc, gewoon de school uit en klaar.

Ook verteld dat hij niet in paniek hoeft te raken  en als dat wel gebeurt dat hij dan of naar de meester of juf moet lopen die hij dan heeft om half 10 of dat hij mij mag opzoeken.

Het ging gelukkig helemaal goed, hij begreep het, en toen het alarm afging, was hij de rust zelve hij liep rustig naar buiten, zwaaide even naar mij met een grote grijns op zijn mond en het was goed.


In de middag had ik de klas waar hij in zit, en ik had besloten om met ze naar de Baronie te lopen waar de ouderejaars een high tea organiseren voor de buurt die soms wat overlast ervaren van onze jongeren.

Ik laat even in het midden of het ook overlas is.

Terwijl ik met mijn klas van de ISK naar de Baronie liep raakte ik in gesprek met hem, een echt gesprek, hij vertelde me heel mooi dat men hem klein vindt, maar hij vindt zich zelf heel groot.  Hij is ook redelijk klein van stuk, ik vertelde hem dat dat klopt maar dat door dat wat hij heeft meegemaakt hij dus eigenlijk heel volwassen/ groot is.. Hij keek me aan , en zei, dus eigenlijk is mijn lichaam klein maar mijn hoofd is groot.. Ik ben dan stil, vind het zo mooi verwoord, en het viel voor hem op zijn plek.. hij begreep hoe het voor hem zat, maar ook dat daardoor hij anders is dan de andere kinderen in deze klas.

We hebben heerlijk genoten van de High tea, wel erg leuk om onze leerlingen met de oudjes te praten over vroeger maar ook over nu, een leerling verteld heel mooi over dat hij ook last heeft van dikke enkels.. die zijn gekneusd, terwijl twee oude vrouwtjes ook vertellen over hun dikke enkels maar dan door vocht.. ze buigen zich samen over zijn i phone en hij legt uit wat het er allemaal mee kan.. geweldig gewoon. Prachtige kinderen hebben we weer binnen. ik geniet enorm van ze.

zie ook zeker het filmpje onder deze blog.

Tijdens het teruglopen naar mijn lokaal kwam hij weer naast mij lopen, hij vertelde dat zijn hoofd zo vol zat, ik luisterde naar hem, vroeg hem of hij het een goed idee zou vinden om elke week even met mij te praten om zijn hoofd wat leger te maken... Dat vond hij een goed idee, dus dat hebben we afgesproken.. hij stelde mij de vraag waardoor mijn hart brak, of het ooit weer goed zou komen..  ik heb daar naar eer en geweten op geantwoord dat ik dat niet weet. maar dat we kunnen proberen om te kijken hoe ver we komen samen... dat was voor hem al genoeg...

Het was een intens mooie maar ook indrukwekkende vrijdag gisteren, zeker ook door de film die ik heb gezien in de avond in het parktheater.. maar die blog komt morgen.



vrijdag 14 september 2018

waar of niet waar (16)

 Een noodlottig ongeval
Een advocaat in Canada die de sterkte van zijn ramen in zijn kantoor wilde demonstreren, heeft een sprong tegen het raam niet overleefd. De man viel 24 verdiepingen naar beneden. Een woordvoerder van de politie in het Canadese Toronto vertelde dat de 39-jarig Garry Hoy een aantal bezoekende rechtenstudenten had uitgelegd hoe veilig en sterk de ramen in het gebouw waren. Volgens de directeur van het bedrijf waar Hoy werkte, was de onfortuinlijke jurist. "een van de slimste werknemers"die er in het 200 man tellende bedrijf rondliep.

Waar of niet waar?





Waar gebeurt. Op het kantoor had Garry Hoy een reputatie dat hij bezoekende studenten de stuipen op het lijf joeg door een aanloop te nemen naar een van de grote ramen  in het kantoor. De ramen konden daar in alle gevallen tegen. Alleen deze keer niet want de sponningen vielen uit het raam.

De ware Garry Hoy



donderdag 13 september 2018

jouw lichaam



Vandaag had ik een erg leuke dag met de ISK, ze hadden behoefte aan iets anders, dus ben ik begonnen met het uitbeelden van voorwerpen. Ik zet een koffer neer, en ze moeten dan een voorwerp eruit halen, maar het is er niet, ze moeten dus uitbeelden wat ze eruit pakken.


Ergens denk ik dat ze iets hebben gehad over de dokter, de eerste die kwam, ging een stethoscoop uitbeelden, best lastig maar wel goed. Gelukkig heb ik altijd een soort van koffertje van de dokter liggen, dus ik heb meteen aan ze laten zien wat dat was.. hadden ze ook weer wat geleerd.

Daarna kwamen ze met een defibrillator, de zgn AED. dus ik heb ze meteen meegenomen naar de gang  waar bij ons op school een AED hangt, deze aan ze uitgelegd, ook dat ze er in principe nooit aan mogen komen, tenzij het echt nood aan de man is, maar dat ze weten waar hij hangt..

Daarna kwamen er nog meer medische dingen aan de orde, zoals paracetamol en noem maar op, deze dingen heb ik allemaal met ze besproken en aangewezen, ook verteld dat ze op school geen paracetamol krijgen maar dat ze dat van huis mee moeten nemen.

daarnaast ben ik met de namen voor de diverse lichaamsdelen gaan begonnen, ze te benoemen, zoals scheenbeen etc..ik vind het echt belangrijk dat ze dit weten en leren mede omdat ze als ze ooit naar de dokter gaan dat ze dan weten wat ze moeten zeggen, en niet zeggen, ik heb hier pijn, maar ook voor de telefoon kunnen vertellen dat ze pijn hebben in hun arm, bij hun ribben, etc. . als zij het kunnen kunnen ze ook hun ouders dit leren en dat lijkt me ook meer dan goed. Dat ze dus elkaar kunnen helpen. 


Het is opvallend hoe de groep die net in Nederland zit met sprongen vooruit gaan, ze leren heel snel Nederlands en zijn vreselijk leergierig, vind ik erg leuk en mooi om te zien. Zeker als ik zie hoe ze genieten van de dingen die ze leren.

Het waren vandaag erg boeiende lessen weer met deze kids, en het is altijd een feestje om ze les te geven,.