zondag 26 maart 2017

gebroken glas

Opstaan, het is zomertijd, dus ik ben dan totaal van slag maar goed dat leert ook wel.
Snel de keuken in, ontbijt maken, nog snel even wat serviesgoed opruimen wat al dagen in een tas ligt. Besluiten om dit boven op de kast te zetten, onder de grote oliebollenschaal. Neergezet, omdraaien.. en juist er valt een champagne glas die ik vaak gebruik als vaas voor gerbra's.. Dat op de vroege ochtend. dus ja aan de slag, stofzuiger, grote stukken glas en noem maar op, wetende dat ik haast heb, doe ik het toch maar zorgvuldig want ja.. anders zit ik er vanavond mee.

Dan naar de auto, na het ontbijt, het aankleed circus. de fles dure aftershave, keurig ingerold in de handdoek, die moet namelijk in de sporttas, en terwijl ik de tas met bloemen voor mijn moeder in de auto zet, glijd deze dure fles er tussenuit en pats. in duizend stukjes op de parkeerplaats... Ik baal, al twee keer scherven en hoewel scherven geluk brengen begin ik hem ergens te knijpen.. want.. tja binnen een uur twee keer kapot glas, en nog een hele dag te gaan met 5 uur reistijd naar moeders.. is wel ff slikken. Gelukkig ben ik niet bijgelovig, en ruikt de parkeerplaats de komende week ook een keer lekker.

Naar de sportschool toch nog even de cross doen, ik moet tenslotte wakker worden.. dus gaan met dat lijf.. Het was te doen maar 100 burpys met 2 personen, 100 sit ups met 2 personen, 100 squats met bar  met 2 personen en maar 100 een zware bar met gewichten boven je hoofd,... het is te doen zegt men.. maar het is pittig. Helaas moest ik iets eerder vertrekken omdat ik naar het hoge noorden moest.

Onderweg gaat alles goed totdat net voorbij Emmen ik het geluid krijg van een soort van kapotte knipperlicht, maar dat is niet het geval, alles doet het goed. dus er is niets ernstig maar wel irritant.. dus tja dus maar doorrijden naar moeders in de hoop dat de anwb het kan oplossen..  De muziek gewoon extra hard aan zodat je het niet meer hoort.

Bij mijn moeder aangekomen, eerst de ANWB gebeld en die zouden meteen komen. Dat klopt ook binnen 10 minuten waren ze ter plaatse en ze gingen aan de slag.. Ze hebben alles los gehaald en bekeken en konden niets vinden.. totdat de monteur op het slimme idee kwam, er lag namelijk wat water in de console.. ( tja onhandig Harry had even wat water in een shaker gedaan boven het stuur, wat natuurlijk mis ging en wat water langs de alarmknop naar binnen was gelopen...)  hij dus met een soort van goedje dat vocht verdrijft aan de slag en ja hoor het was klaar., nog even extra lucht er door heen en alles opgelost. Auto weer klaar en ik weer naar moeders, nadat ik deze man natuurlijk uitvoerig had bedankt.

Bij moeders was inmiddels mijn broer ook al aangekomen en het was bere gezellig, veel kletsen en lachen, dikke verhalen en noem maar op.. gewoon leuk en geslaagd. Na de broodjes met soep om 18.00 terug naar huis gereden. Het was heerlijk rustig onderweg, genieten gewoon, ik kon zo doorrijden.. om onderweg na te genieten dan een heerlijke maar wel vermoeiende dag.. maar wat een druk maar heerlijk weekeinde was dit.. Deze kan weer bij worden geschreven als een weekeinde met een gouden randje.

zaterdag 25 maart 2017

Audrey in het Gemeente museum

 Gisteren met de mannen naar Den Haag geweest, de laatste dag dat de tentoonstelling over Audrey Hepburn  nog te zien was in het Gemeente museum.

Ik had besloten om niet te gaan sporten maar om gewoon even  uit te slapen. De voorjaarsmoeheid maar ook af en toe te weinig slaap eist zijn tol soms, dus nu ook. Dus heerlijk lang in bed liggen lummelen. Traditie getrouw zet ik mijn klokken al bij opstaan, een uur vooruit, in dit geval, zodat ik de hele dag al een beetje kan wennen aan dat het een uurtje later is.. Dit werkt voor mij altijd heel goed. Minder last van een jetlag gevoel.

Daarna in de auto naar Voorburg om de auto te stallen, bij aankomst stonden Chris en Rick al stralen, met nieuw haar te wachten op mij. Zoals ik al eerder schreef, het is met de mannen uit gaan, lol hebben, gewoon jezelf zijn en vooral genieten van het samen zijn. 
We hebben de tram genomen naar Den Haag om daar op het station Frans op te halen. Als meeting point was het  de vleugel afgesproken maar kennelijk was die inmiddels ter ziele, ineens was het een piano. Ook prima, maar wel net ff anders.  Gelukkig was Frans ook op tijd en konden we de tram naar het Museum halen. 

Voordat we het museum in gingen moest er eerst geluncht worden met elkaar. Heerlijk een broodje brie gegeten, om daarna het museum in te gaan. 

Wat een prachtige tentoonstelling was er, het was genieten van de kleding, van dat wat ze lieten zien. hoe het was neergezet.. prachtig vond ik het . Daarna natuurlijk nog even door het rest van het museum, ook erg leuk. De wonderkamers hebben we maar overgeslagen, die hadden we al een keer gezien. We zijn heel optimistisch begonnen aan de tentoonstelling van Mondriaan.. maar dan merk je dat je toch wel wat blase begint te worden. je kent het wel.. Voor ik het wist waren Chris en ik ergens in een totaal andere wereld beland. een zwarte wereld. Wat natuurlijk voor mij geweldig was. Prachtige kunstwerken die zo mooi waren vorm gegeven, mede omdat het zwart eigenlijk zo echt was dat je je soms afvroeg hoe dat kwam... Prachtig. Ook de stellage waar je in je eentje in moest wat mooi zeker door de geur die er hing van steenkool.. 
Dit gedeelte is een absolute aanrader.

Na het museum zijn we de stad in gegaan, lekker shoppen, wat praten, zitten op het dakterras dat heel bekend is, maar ik nog nooit geweest was. Daarna gingen we eten bij een geweldig restaurantje.. heel klein met alleen maar pasta gerechten.. al weet ik echt de naam niet het is een aanrader. Het zit er dan ook stampvol en je moet echt reserveren. 

Nadat we heerlijk hadden gegeten zijn we richting het station gelopen om daar van elkaar afscheid te nemen, ieder weer zijn eigen weg te gaan, naar wederom een heerlijke dag samen.




























Kook in

Gisteravond hadden we een kook in georganiseerd met de vriendenclub.. we wilden wat doen, maar wisten niet zo goed wat, dus besloten we maar om ieder wat mee te nemen. 
Daar  ging het al mis, omdat het op een vrijdag is, we bijna allemaal werkenden zijn, is dat lastig om te koken en wat mee te nemen, zeker als je niet om 21.00 pas wil eten.. dus ja wat nu

Gelukkig was Chris zo lief om aan te bieden om samen met Rick het hoofdgerecht te maken, Nadira het toetje, Frans de salade en mocht ik voor de drankjes zorgen.. wat best wel een verantwoordelijkheid is voor iemand die alleen maar water en groene thee drinkt.. dus ik heb met zorg de wijnen uitgezocht, de sapjes uitgezocht.. en hoop dat het klopte

Natuurlijk had ik ook twee spelen meegenomen omdat het vaak de vreugde vergroot als je met elkaar een spel speelt, dus waarom niet. Daarnaast, omdat we in het huis van Chris en Rick niet met schoenen lopen, had ik toch maar mijn pantoffels ingepakt voor warme voeten op de vloer verwarmde vloer.

De rit, was zoals te verwachten, 45 minuten plus 30 minuten, want om 17.30 in je auto stappen naar Rotterdam via Gouda, is vragen om file... Het domme is dat ik me pas op de terug weg altijd realiseer dat ik veel beter via de A4 kan gaan, zo word ik altijd op de terug weg naar huis gebracht door Thomas. Dus dat moet ik nu dan toch maar een keer gaan onthouden.

Natuurlijk is het heerlijk  aankomen bij Rick en Chris, Chris staat meestal al voor het raam te kijken, (5 hoog) springt van enthousiasme, gelukkig zit er een behoorlijke hoge rand voor de openschuivende deuren zonder balkon, dat hij er niet over heen kan springen, en voorziet mij, als ik wil melden dat ik er ben van commentaar via de app op mijn parkeerkunsten, het voelt dan altijd weer als thuiskomen.

Daarna de deur door en dan de lange weg naar boven, met de lift, soms twijfel ik en denk dat ik dan toch maar de trappen ga nemen, tenslotte kan je tussendoor altijd nog de lift halverwege pakken. 

Maar op de een of andere manier doe ik het niet.

Bij binnenkomst is het meteen al gezellig, schoenen uit, pantoffels aan en natuurlijk alles wat nieuw is weer bewonderen, dat is zo leuk van mensen die zijn verhuisd, bij elke bezoek zie je weer iets nieuws. We zaten net  op de nieuw gekochte bank, die heerlijk zit. Toen de telefoon ging, Nadira en Frans waren ook gearriveerd. Dat is heerlijk we zijn weer compleet. We  hadden elkaar al een tijdje niet gezien en het is meteen zoals altijd dikke mik, we gaan gewoon door alsof we elkaar gisteren hebben gezien. We praten wat, een paar gaan nog wat rommelen in de keuken,  dan is het zover en kunnen we aan tafel.. Wat waren er heerlijke gerechtjes,  ik weet de namen niet meer helaas, maar kan je verzekeren, dat het heerlijk was. Aan de andere kant zet mij een boterham voor met kaas met deze mensen, en het is en blijft gezellig en heerlijk.. dus daar het eten wat we dan delen met elkaar maakt de feestvreugde alleen maar leuker en gezelliger.

Het is bijzonder welk een sfeertje er hangt, we praten over van alles, we lachen veel, steunen elkaar als het nodig is, bemoedigen elkaar, dienen elkaar  zo nodig van repliek, maar het is een avond die altijd weer omvliegt... voor ik het wist was het ineens half 12, aangezien dit mannetje nog 45 minuten mag rijden voor hij thuis is, als hij niet door eigenwijs te zijn en niet naar  Thomas  luisterrt omdat hij denkt dat hij het beter weet, verdwaalt..  hebben we afscheid genomen.

Wat weer een heerlijke avond samen, ik verheug me nu al op een volgende keer met elkaar.. 



donderdag 23 maart 2017

achteraf begreep ik je woorden(flard)

achteraf begreep ik je woorden
vertrokken mond
van woede
omdat ik weer niet
jou kon bereiken
met mijn hart
proberen je te zeggen
dat ik jou niet
verliezen wil
dat het zo niet langer gaat
je voor mij een vreemde
blijkt te worden
die ik niet meer ken
dan zeg jij de woorden
dat als ik met je mee gegaan was
ik je had begrepen
 nu niet zo boos
had hoeven zijn
omdat blijkt
dat mijn blik
naar jou
veranderd blijkt
te zijn



woensdag 22 maart 2017

De lettergrabbelton(week 10)

Aangezien ik dit jaar rijkelijk voorzien ben van diverse scheurkalenders, dacht ik hoe kan ik dit nu even leuk en grappig aanpakken.
Conclusie... heel eenvoudig, een keer per week probeer ik in 2016 de lettergrabbelton als blog er neer te zetten met de teksten die op mijn drie kalenders stonden..( had er al drie en kreeg er nog een vierde bij....) 
de kalenders zijn:
Mwah*
Spreuken *
boeddhistische teksten*
en Rumag
* aan de vorm, onderstreept, cursief of vet kan je zien uit welke kalender het komt

DEEL10

Doe niet zo machonalistisch

Counts
Succes is not final failure is not  fatal. it is the courage to continue that counts


Probeer eens een gesprek met iemand te hebben
zonder zelf ook maar één woord te spreken

lopend buffet
met wandelstokkies eten

Windstil
Bij vlagen ben ik geniaal, alleen is het nu windstil

Wie altijd naar iets anders op zoek is
geeft geluk geen kans

geeuw... weer zon broodje gaap verhaal

Punt
Geluk is een richting, geen punt
(loesje)

Op je pad kom je zowel bloemen als rotsen tgen
Welke trekken het meest je aandacht?

We moeten de kinderen niet onderwerpen 
maar richten

Ik ben positief getest op positiviteit

Geit
Als ik gemekker wil horen, koop ik wel een geit

Als je toch voor me denkt
denk dan ook eens een keer aan mij


Voldoende
een voldoende die toch geen voldoende is
(Marco Borsato)


Sadistisch gezien is 
vliegen de veiligste manier van reizen

Dom
Vroeger waren wij jong en dom, nu zijn we alleen nog maar dom

elk moment heeft een boodschap voor ons
maar we hollen dit moment voorbij
zonder stil te staan

Zeilen
We kunnen de richting van de wind niet aanpassen
we kunnen alleen onze zeilen veranderen

Je moet je er soms bij kunnen neerleggen 
dat je niet alles kun accepteren

Sta open voor de goedheid in elk mens

dinsdag 21 maart 2017

The Salesman (film)

Gisteravond met de film vriendinnen naar de film geweest. Deze film leek ons in eerste instantie helemaal geweldig.. Toch is een film die wel indruk maakt en boeit.. maar ooo wat is hij traag... het schiet niet op. Het verhaal zal ik hier niet uitleggen. Het is wel mooi als je leest dat de titel verwijst naar de het beroemde stuk De dood van een handelsreiziger. Ooit verfilmd en natuurlijk ook life gezien in het theater. Het is een boeiende film, dat is op zeker, maar ook voorspelbaar, het is een film die eigenlijk voor mij aan het einde geen verrassing had.. Toch is het wel een film die je inzicht geeft in hoe men in bepaalde landen nog steeds tegen bepaalde zaken aankijkt.


recensie van de film:
Regie: Asghar Farhadi | Cast: Shahab Hosseini (Emad), Taraneh Alidoosti (Rana), Babak Karimi (Babak), Mina Sadati (Sanam) e.a. | Speelduur: 125 minuten | Jaar: 2016
Asghar Farhadi gooide in 2011 hoge ogen met het verstikkende en nauwgezette drama A Separation, wat de Iraanse regisseur niet alleen een Oscar opleverde voor de beste niet-Engelstalige film, maar ook een terechte nominatie voor beste originele scenario. Na een uitstapje over de grenzen voor het Franstalige Le Passé, keert Farhadi weer terug op thuisbodem voor zijn nieuwste film. In zekere zin voelt The Salesman daarmee als de spirituele opvolger van A Separation, maar gelukkig lost Farhadi de verwachtingen ruimschoots in.
Ook in zijn nieuwste film richt Farhadi zich op een echtpaar uit de Iraanse middenklasse. Het acteurskoppel Emad en Rani ziet zich genoodzaakt te verhuizen wanneer hun appartementencomplex dreigt in te storten. Een kennis weet hen gelukkig snel aan een nieuwe woning in de stad te helpen, al blijkt het appartement bij aankomst nog vol te staan met de inboedel van de vorige bewoonster. Deze bewoonster blijkt vervolgens de aanleiding te zijn van een traumatisch voorval, wat de relatie van Emad en Rani ernstig onder druk zet.
Veel meer hoef je niet te weten. Interessanter is het om de gebeurtenissen en personageontwikkelingen zonder voorkennis te zien voltrekken. Net als in Farhadi's voorgaande werk zit het plot nauwgezet in elkaar, waarin subtiele wendingen, nuances en emoties elkaar naadloos opvolgen. Het resultaat is een dialoogrijke mix tussen drama en thriller en deels mysterie, waarin thema's als trots, wraak en empathie een centrale rol spelen.
Zoals gebruikelijk bevat het script van Farhadi ook de nodige subtekst, wat uitnodigt tot meerdere kijkbeurten en interpretaties. Waar A Separation immers in de kern een verhaal vertelde over de relatiecrisis van een doorsnee gezin, had de film onder de oppervlakte ook het nodige te zeggen over verschillende maatschappelijke kwesties en verhoudingen in het huidige Iran. Hoewel dit in The Salesman wellicht in iets mindere mate het geval is - al spelen bepaalde cultuurnormen in de achtergrond wel degelijk een rol - is het aardige dat een film uit een land dat voor velen ver van de westerse cultuur af lijkt te staan, toch zeer universele en inleefbare thema's aan weet te snijden. Parallel aan de opvoering van het nota bene Amerikaanse toneelstuk Death of a Salesman zien we ook hier een gezinsrelatie langzaam verscheurd worden.
Farhadi levert hiermee een waardige opvolger van A Separation, maar raakt iets minder diepe emotionele snaren. Desalniettemin intrigeert de film dankzij de zorgvuldige regie, de geloofwaardige, ronde personages en de uitstekende vertolkingen. Voor de meeslepende laatste akte heeft Farhadi nog een intens stukje vuurwerk bewaard, dat je tot lang na de aftiteling nog bezig zal houden.

maandag 20 maart 2017

Uitdaging

Soms loop je in de kringloop en kom je iets tegen en vraag je jezelf af wat het is.. maar omdat het zo bijzonder is.. denk je ik neem het mee en zie het wel..

Nou zo ook vorige week zaterdag.. ik zag dit ding staan, ik had geen idee wat het was, maar dacht alleen maar het is leuk om eens te kijken wat het is.. ik vind de vormgeving al erg leuk, dus ideaal leek me.. Dus ik maar heel fanatiek gekeken en bedacht.

Het koste me het nodige speurwerk maar zoals zo vaak zijn de wegen van het internet openbaar en kom je er vanzelf wel achter.. daarom ook helemaal onderaan de oplossing...

Ik had dit niet verwacht, moet ook zeggen dat ik het een onpraktisch ding vind, maar ja.. hij is wel mooi.. ik zal hem ook niet gebruiken, zal wel in mijn keukenkast verdwijnen bij de andere ik wist niet wat het was, maar nu wel, en hij is mooi vormgegeven..  maar we doen er maar niets mee.

Kortom dit is het antwoord op de prijsvraag die stond op Facebook

Juist het is een kiwi vervoerder, zodat hij niet gaat kneuzen .. en daarbij zitten twee vorkjes/ mesjes zodat je heel gemakkelijk je kiwi kan gaan eten en uitlepelen.. dus eigenlijk een soort van Spork maar dan met alleen een lepel en een mesje.  ( het antwoord gevonden door VAcuvin in te voeren op google,)