vrijdag 23 februari 2018

Hello World

Na een tijdlang me af te hebben gesloten van de wereld, me op gesloten te hebben in mijn huisje en dan met name in mijn bed, is het weer zover.. het licht is weer aan, het gaat weer beter, dus ik kan oprecht zeggen

Hello World, I'm Back, in Black

Het is heerlijk als je op je laatste uitziek dag al voorzichtig wat stapjes buiten de deur zet, je de vrieskou naar binnen voelt gaan, dat je merkt dat je je beter voelt, dat je nog wel wat naweeën hebt maar dat je ook merkt dat je weer kan gaan.
Voor het eerst in mijn leven dacht ik dit is geen normale griep. dit is een heftige griep, een griep die wel eens heel lang zijn sporten kan nalaten in de wereld en dan met name in mijn wereld.. 

Gelukkig dank zij goede adviezen van vrienden, met opmerkingen als, in bed blijven, goed uitzieken, het is niet anders, luister naar je lichaam, die op dat moment alleen maar pruttelende geluiden veroorzaakte in mijn borstkas, maar nogmaals, ik heb geluisterd, en nu hoor ik weer heel langzaamaan de stilte in mezelf, het is weer in balans.

Voorzichtige stapjes de echte wereld in, langzaam onderweg naar daar waar ik moet zijn, heel voorzichtig kijken en ademen, kijken wat er kan komen, wat er kan zijn, en vooral genieten van dat het weer mogelijk is om buiten te zijn.

Ik denk dat ik het weer wel zal vervloeken, zeker als je hoort dat het Syberische temperaturen gaat opleveren deze week, maar toch .. 
Hello World..


donderdag 22 februari 2018

hollen of stilstaan

Twee weken geleden , ik leer het nooit ik weet het, had ik een erg volle week, ik heb constant achter de feiten aan gelopen, geen tijd gehad om wat dan ook te doen, behalve dat wat ik had te doen.

Het bijzondere is dan wel dat ik probeer in ieder geval elke dag een blog te plaatsen, niet allemaal even gericht op actuele dingen, of uit mijn leven maar het werkt wel zo.

Die week leek het wat rustiger te worden... tenminste dat dacht ik.. maar niets is minder waar.. 
Afgelopen maandag had ik overleg met de onze locatieleider en die gaf me de mededeling dat ik waarschijnlijk zo goed als zeker, met mijn drama lokaal, (praktijkvakken zouden op de locatie blijven waar we nu zitten) moet verhuizen naar een basisschool. WE gaan een nieuwe school krijgen dus is het zaak dat alles goed is geregeld. Aangezien we hebben besloten om de leerlingen te veel heen en weer te laten fietsen te besparen,  zijn er oplossingen bedacht die dus praktisch lijken te zijn.. maar wat een gedoe geeft dit. Het bijzondere vind ik wel dat leerlingen elke dag van huis  fietsen, dat ze elke dag weer naar huis fietsen, heel ver soms.. maar dat kennelijk een keer naar een andere locatie, of twee keer naar een andere locatie fietsen te veel van het goede is... misschien ben ik wel te ouderwets hierin.. volgens mij krijgen kinderen niets van een beetje fietsen. maar nogmaals ik sta voor het feit.. waarschijnlijk dat ik ook moet verhuizen..

Dit kan als gevolg hebben  dat ik dus ineens de beheer krijg over twee lokalen, één lokaal blijft waar hij nu zit, want daar krijgen hoe dan ook de isk leerlingen les, en wie weet ook de tweede klassen.... maar de eerste klassen krijgen waarschijnlijk drama les op de andere tijdelijke locatie.

Dus ik kreeg de opdracht om een overzicht te maken wat ik allemaal nodig heb, wat ik moet gebruiken, maar ook wat ik niet nodig heb.

Als men zich een beetje kan indenken hoe veel werk het is om een drama lokaal te maken zoals die van mij, begrijpt iedereen dat ik dus me ineens niet alleen moet gaan buigen over lampen, over trusten, over verduisteringsgordijnen, geluidsinstallaties, over van alles.. over een podium die niet te gehorig is, over geluidsinstallatie, over green screen en extra statieven kortom ik moet een lijst maken, en als het kan incluis ook nog wat ik allemaal nodig heb bij de lessen, mijn lesmateriaal wat ik in de loop der tijd heb gemaakt, op de één of andere manier moet verdubbelen, etc.. het is een put werk. voor het geval dat ik ... en je weet het nooit zeker, maar het zou kunnen dat... en noem maar op. ( tenslotte is een dramalokaal een groei lokaal waarin je in de loop der tijd dus steeds meer dingen aanschaft, aanpast etc..) en dit ook nog leuk in een begroting plaatsen..  en dat voor de voorjaarsvakantie inleveren.

Het was even slikken maandag  twee weken geleden , maar dan vind ik dat ik genoeg gezeurd en gezucht heb dat ik aan de slag moet, dat ik me moet inzetten voor de leerlingen en dus ga ik me storten op het gegeven dat mijn tijdelijke lokaal toch een zo goed en mooi mogelijk drama lokaal gaat worden.

 Het is nu dus hollen of stilstaan....

woensdag 21 februari 2018

de Wordfeud ziekenboeg....

Afgelopen maandag ben ik, zoals velen weten, ziek naar huis gegaan, het ging niet meer, ik wilde wel, de geest is sterk maar het lichaam was misselijk, was beroerd, was koortsig etc. kortom ik ging dit keer horen bij die helft van Nederland die in de ziekenboeg beland.

Op mijn school, vorige week was het al heftig, veel mensen ziek, op het moment dat ik melde dat ik naar huis ging waren er al 11 zieken, leve het onderwijs... we worden aangestoken, we steken aan, we verspreiden elke virus die maar kan langskomen, spontaan.. Het onderwijs is gul we delen alles...

Meestal gaat het aan mij voorbij, ik lijk soms immuun te zijn voor de ziektekiemen die bij ons rijkelijk worden verspreid.. Helaas dit jaar voor de tweede keer thuis door griep...
(Moet denk ik toch iets aan mijn ritme gaan doen,  dacht juist de laatste maanden dat ik het goed op de rit had, ik ging vroeg naar bed, ik at gezond, sport, geniet, ontspan etc.. misschien moet ik het toch maar weer omgooien en laat naar bed, minder gezond eten en wie weet nog  meer gaan sporten en beesten.... wie het weet mag het zeggen}

Een leuke bijkomstigheid is wel dat nu ik ziek ben, ik via mijn i-pad toch contact heb met mijn collega vrienden, een aantal zijn ook ziek en dus ontstaat er een soort van wij zijn met elkaar verbonden, wij zijn ziek dus we bonden extra.. elke dag vragen we hoe het gaat, of het beter gaat en zo houden we elkaar op de hoogte, ook wanneer ga je weer naar school etc.. het is iets wat mooi is, elkaar op de hoogte houden en meeleven. Als BAM-er, is het prettig dat je toch een beetje in de gaten wordt gehouden door zowel collega's als vrienden, het dagelijks contact is naast dat je even weet dat er nog een buitenwereld is, naast de muren van je slaapkamer, maar ook dat er mensen zijn die snel kunnen ontdekken of er iets echt mis is.. stel dat ik op in de ochtend ( niet van dat paniekerige als ik niet voor 12 uur reageer, ik lig wel ziek te wezen en dus lig ik onder de dekens zielig te wezen, en wil ik niets, geen bezoek, zeker geen telefoontjes die ik moet beantwoorden etc) niet reageer dan weten zij dat er iets niet klopt dus kunnen ze, aan de bel trekken, om te laten kijken of er wat aan de hand is. Dat is een groot voordeel., en ook erg gezellig.

We geven elkaar tips, vragen wanneer de ander weer gaat beginnen en noem maar op, het is toch een soort van sociale controle. je kan het ook zien als een soort van bellijn voor collega's.. zoals vele oudjes ook hebben die bellen elke ochtend of ze er nog zijn. Met een aantal vrienden en vriendinnen is het ook een soort van controle of je er nog bent. we houden elkaar op deze manier op een goede manier in de gaten, het gaat al lang niet meer om het spel, om winnen of verliezen, nee het gaat erom of je er nog bent.. je hoeft niets te zeggen, als je een woordje legt weet je dat die ander nog er is, en dat het goed gaat....

Een aantal van ons gaan morgen weer aan de slag... ik overweeg om vrijdag te gaan, afhankelijk hoe mijn nacht verloopt. al denk ik, zo inschattende dat het vrijdag gaat gebeuren, ik moet dan wel  meteen een lange dag draaien, maar als het echt niet gaat dan ga ik eerder weg.. dat is dan niet anders.

Kortom naast dat wordfeut een giga leuk spel is om te spelen is het ook een soort van controle hoe het met iedereen gaat, hoe men er voor staat en vooral of men er nog is... zeker als men ziek is.


dinsdag 20 februari 2018

memories of a geisha (film)

Toen ik met Kitty in het museum volkskunde in Leiden was bij de tentoonstelling over de Geisha, had Kitty het al over deze film. Ze was er enthousiast  erover omdat er toch heel veel dingen in werd verteld. Dus toen deze film afgelopen donderdag op net 5 kwam heb ik hem meteen opgenomen en gekeken. Ondanks de recensie die hieronder staat is het een prachtige film die  een kleine blik geeft in het leven van een Geisha, over het wel en wee, maar ook over wat je er allemaal voor moet doen, wat een training dit is en noem maar op.. kortom het is een film die zeker de moeite waard is om te bekijken en te bezien.


recensie van de film:
Regie: Rob Marshall | Cast: Ziyi Zhang (Sayuri), Michelle Yeoh (Mameha), Gong Li (Hatsumomo), Kaori Momoi (Mother), Suzuka Ohgo (Chiyo) e.a. | Speelduur: 145 minuten

De verfilming van Arthur Golden’s bestseller Memoirs of a Geisha is gericht aan hetzelfde miljoenenpubliek dat jaarlijks ontelbare boeketromannetjes van mindere allure verslindt. Leden van die doelgroep mogen deze film dan ook eigenlijk niet missen. Het eeuwige discussiepunt bij boekverfilmingen (‘moet je de film wel of niet los van het romanverhaal beoordelen?’) hoeft bij deze film in ieder geval niet ter tafel te komen, want het boek wordt fantasieloos en letterlijk op de voet gevolgd. Eén uitzondering daargelaten: de compromisloos kleffe Amerikaanse focus op de love story doet afbreuk aan het wel degelijk iets genuanceerdere beeld dat de roman schetst van een intrigerende microkosmos binnen het oorlogvoerende Japan van de jaren veertig.

De jonge Chiyo wordt samen met haar oudere zus verkocht als dienstmeisje aan een okiya, een geishahuis. Wat klinkt als een ontsnapping uit het arme vissersdorpje waar ze opgroeide, blijkt allerminst een pretje: bij aankomst in Kyoto volgt een hardhandige scheiding van haar zus en betreedt Chiyo de onbekende wereld van het geishabestaan. Tegelijk met Chiyo maken ook wij kennis met de geisha’s als Hatsumomo, de leading lady van de okiya, de deur voor haar opent. De glamourvrouw die Gong Li treffend neerzet, blootgesteld aan alle stadse verleidingen zoals drank, drugs en (verboden) romantische escapades, maakt een verpletterende indruk op het plattelandsmeisje.
Om de een of andere reden ervaart Hatsumomo het vloerenschrobbende meisje als een bedreiging en grijpt ze elke kans aan om haar het leven zuur te maken en haar in diskrediet te brengen bij Mother, de eigenaresse van de okiya. Wonder boven wonder komt Mameha, een geisha uit een concurrerende okiya, aan Mother vragen of zij juist Chiyo als leerling mag opleiden. Zij stelt vervolgens alles in het werk om de jonge timide Chiyo om te toveren tot de mysterieuze, verfijnde topgeisha Sayuri. Tegen de achtergrond van de onderlinge competitie in Gion, de geishawijk van Kyoto, volgen we Sayuri in haar veeleisende training.

Tot op dit punt valt Memoirs of a Geisha nog prima te verteren. De opening met voice-over van de oude en wijze Sayuri neem je voor lief, want je oog wordt gestreeld door het waanzinnige kleurgebruik en gelikte camerawerk (Oscars voor art direction en cinematografie: check!). Maar dan, als in een hemelse verschijning, betreedt ‘The Chairman’ (Ken Watanabe) het doek. In een waas van neerdwarrelende kersenbloesem (die hem blijkbaar sinds The Last Samurai is blijven volgen) vindt dé ontmoeting van de film plaats. Onbereikbare man meets geisha, en de Hollywoodformule vaart verder op de automatische piloot. De rest van het verhaal draait om de romance en de bijbehorende obstakels, terwijl op de achtergrond WOII zich voltrekt.

Een groter, vanaf de eerste beelden ontzettend storend minpunt, vormen de Engelse dialogen die onwennig worden uitgesproken door de Chinese hoofdrolspeelsters. Toch jammer dat een volledig Japanse en Japans sprekende cast er (om begrijpelijke redenen) niet in zat. Dit zou niet alleen de geloofwaardigheid van de Japanse setting ten goede zijn gekomen (het slecht gesproken Engels met een fake Japans accent is niet alleen tenenkrommend maar staat ook de illusie in de weg) maar ook de zweem van geheimzinnigheid rondom de geisha’s, waar de film het toch van moet hebben.

De broodnodige pit in deze productie komt van Gong Li als de hysterische Hatsumomo die haar territorium wanhopig probeert te verdedigen en Kaori Momoi als Mother, een bitch in ruste. Ziyi Zhang, wier ogen nog vuur spuwden in House of Flying Daggers, maakt van Sayuri een sloom, zwijmelend wicht. Het is zoals Mameha zegt: “We don’t choose our own destiny. We become geisha because we have no choice.” De geisha in wording dient volgzaamheid te leren, die bij Zhang en Yeoh helaas uitmondt in saaiheid.

Een reden om toch naar de bios te gaan is wellicht om je, met hulp van John Williams’ dromerige soundtrack, even te wanen in een geïdealiseerde versie van het traditionele Japan: een escapistisch universum van theeceremonies, de een na de andere adembenemend prachtig geborduurde kimono en natuurlijk de eeuwig vallende kersenbloesem. Ook de Oscar én BAFTA voor het beste kostuumontwerp zijn meer dan verdiend; wie oog heeft voor ragfijne zijden stoffen, Oosterse patronen en geraffineerde kleurschakeringen is hier aan het goede adres. Ter afsluiting nog een parel van wijsheid uit de mond van Mameha: “We create another secret world, a place only of beauty.” En dat, niets minder maar ook zeker niets meer, is precies wat Memoirs of a Geisha doet.

maandag 19 februari 2018

tja..........


Het is alsof de duvel er mee speelt....  al een paar weken merkte ik dat mijn stem wat heser werd, als ik lang voor de klas stond  te praten. De isla moos doet goed zijn werk... maar dan... vrijdag was het al mis.. ik voelde me wankel, vaag, beroerd etc.. dus tja wat doe je dan.. je ademt door, draait je lessen, gaat ook nog sporten, want dat moet... 

Het hele weekeinde was het kwakkelen.. zo erg dat ik zelfs zondag niet ben gaan sporten, dat ik mijn bed innig omarmt heb en gedacht heb, ik kom hier voorlopig niet meer uit... 

Bikkel, of dom als ik ben, heb ik bepaalde afspraken wel door laten gaan, maar zat daar half als een soort versuft konijn proberen leuk te doen..

Zondagavond had ik besloten om toch maandag les te gaan geven, om mijn counselingsleerlingen te spreken en dan maar na het 5de uur, als ik geen lessen meer heb, en alle leerlingen heb gesproken naar huis te gaan en wederom mijn grote witte vriend te omarmen.

Misschien dom of misschien wel niet goed, maar er waren te belangrijke dingen maandag om niet naar school te gaan, zeker de leerlingen in de counseling waren belangrijk om mee te praten, om ze aandacht te geven. Zeker omdat er een nieuwe leerling is die behoorlijk in de zorgen zit.

Gelukkig kwam het goed uit dat ik al een leerling in de pauze kon spreken, de andere drie die ik even wilde zien en spreken duurden niet zo lang, eentje zat weer goed in haar vel, ze deed het goed. Een ander was wat heftiger maar gelukkig had ik tijd genoeg om dit op te pakken en aan te pakken, dat ging goed, ik kon hem zijn verhaal laten vertellen, hem de steun geven die hij nodig had, maar ook zijn zorgen wegnemen. Sommige leerlingen denken zo ver in de toekomst dat het soms aandoenlijk is om dit te horen.. maar ook maakt het voor hen dit vreselijk moeilijk.

Om 12 uur heb ik de stekker er uit getrokken, heb ik me afgemeld bij de man van de dagroosers ( de opmerking dat hij nu 11 zieken had, begreep ik wel, zei wel meteen, het spijt me maar ik kan het niet helpen dat ik nu ook door de griep ben ingehaald, wel meteen verteld dat een invalles klaar ligt voor de collega die mijn lessen moet vervangen maar dat er ook dat klas 2 gewoon door kan gaan omdat die weten wat ze moeten doen, dus dat was eenvoudig op te lossen), me afgemeld bij mijn unitleidster en ben ik naar huis gegaan. Even langs de jumbo om wat flamuciel te halen, Ik had een ander drankje ( dario)  staan, maar die was zo zout, het dropdrankje dat mijn hele mond samentrok van de zoutheid.. vroeger vond ik dat lekker  maar als je ouder word veranderd je smaak duidelijk.. ik ging bijna over mijn nek nu.. Wat extra fruit gehaald en daarna mijn bed in gedoken en heb heerlijk veel en lang geslapen... dat is toch altijd de beste medicijn weet ik.



zondag 18 februari 2018

gewoon mooie beelden


 Soms kom je zulke grappige teksten tegen op Facebook of ergens anders dat ik ze graag met jullie deel






















zaterdag 17 februari 2018

terug naar vroeger

een aantal leerlingen kregen de opdracht om een reclame spotje te maken. Ze waren er meteen helemaal uit, ze wilden het hebben over de telefoon.. Voor ik het wist begonnen ze over de verschillende telefoons, dus ik besloot ze te vertellen over de telefoon met twee blikjes en een touwtje ertussen die dan geluid over bracht.. Ze geloofden dit niet. 

Dit is mijn eer te na, dus ik ben door de school gaan lopen, eerst bij de afdeling zorg gevraagd of ze daar toevallig twee blikjes hadden, maar dezen hadden niets. Dus door naar de afdeling horeca en koken. Daar was een collega meteen bereid om voor mij twee blikjes van de kikkererwten open te maken de inhoud in een bakje te doen en zo kreeg ik mijn twee blikjes.. Dus op naar de afdeling techniek. Daar kreeg ik met een schroefje en een hamer een mooi gat in de bodem, door naar mijn lokaal om er een touwtje tussen te spannen. Het was even wat werk, maar de leerlingen waren toch bezig met hun ding te doen, dus ik had wat tijd. 

Heel snel had ik het klaar en dus konden ze het gaan proberen.. Ze waren eerst vol ongeloof of het echt zou werken, maar al proberend kwamen ze erachter dat het inderdaad werkte. ze waren zoals ik wel had verwacht, naast verbaasd ook meteen enthousiast en dus zou hun reclame filmpje gaan over de telefoon van vroeger naar nu.

Erg gaaf dit dat leerlingen zo goed bezig zijn met dit soort opdrachten , dat ze genieten van dit alles, en dat ze zo creatief zijn.