zondag 15 juli 2018

finding your feet (film)

De laatste dag van school, met het pensioen van Els in het vooruitzicht, dacht ik laat ik haar meenemen naar een film die wel een beetje aansluit bij haar komende belevingswereld. Kortom het beloofde een hilarische avond te worden.

En dat was het wat een prachtige film.. humor, tranen, ontroerend alles zit in deze film
een feel good movie met inhoud wa twil je nog meer, het spel van de acteurs is geniaal goed en mooi, een absolute aanrader deze film.. 

recensie van de film:
Regie: Richard Loncraine | Cast: Imelda Staunton (Sandra), Celia Imrie (Bif), Timothy Spall (Charlie), Joanna Lumley (Jackie), David Hayman (Ted), Phoebe Nicholls (Janet), Josie Lawrence (Pamela), John Sessions (Mike) | Speelduur: 111 minuten | Jaar: 2017

Dansclubjes, snobs die ruziën met de arbeidersklasse en een kleine groep bejaarde Londenaars die hun jeugdigheid herontdekken. Finding Your Feet lijkt het perfecte zondagsuitje voor een Brits publiek op zoek naar een feelgoodfilm. Met Imelda Staunton, Celia Imrie en Timothy Spall in de hoofdrollen zijn alle ingrediënten daarvoor in huis, maar men speelt het iets te veilig.

Wanneer 'Lady' Sandra door haar deftige man wordt ingeruild voor een nieuwer model, moet ze intrekken bij haar ietwat armoedige zus. Tussen het 'gewone volk'. In eerste instantie zorgt het voor een hoop gezeur en aanstellerij, maar eenmaal uit de ontkenningsfase omarmt Sandra haar nieuwe omgeving en de bijkomende vrijheid. Ze gaat op zoek naar betekenis in haar leven, herontdekt hobby's uit haar jeugd en vindt nieuwe liefde in haar behoorlijk verlate puberteit.
Het is een charmant avontuur, voornamelijk dankzij het charisma van Celia Imrie en Timothy Spall, die in zowel humor als drama wat diepgang met zich meebrengen. Bif is met haar bohemiaanse trekjes een uitstekende tegenpool voor de vastgeroeste Sandra en Charlie worstelt net als Sandra met het beëindigen van een lange relatie. Beiden stellen de norse dame in staat om zichzelf opnieuw uit te vinden, of dat nu komt door een flashmobs in hartje Londen of een rebelse joyride.

Alhoewel de sterrencast dit uiterst Britse uitstapje goed verkoopt, gaat het verhaal te veel het standaard riedeltje van menig romkom af. Het duurt niet lang voordat je precies kunt uitstippelen waar alles heen gaat dankzij de enorme waslijst aan filmclichés. Dramatische verhaalwendingen, getwijfel tussen geliefdes, en de 'ware' die het land verlaat, waar de protagonist dan wanhopig achteraan huppelt op het laatste moment.

Dat hoeft niet erg te zijn, maar de haastige opbouw doet afbreuk aan de emotionele impact. Personages worden wat rommelig geïntroduceerd, humormomentjes zijn kort door de bocht en drama wordt iets te snel weggewuifd. Het zorgt ervoor dat momenten die goed werken in de trailers, zoals een oudere heer die plots vertrekt naar het hiernamaals, in de film zelf een beetje overbodige extraatjes zijn.

Men heeft hiermee wel de juiste sfeer te pakken, waarbij het groepje oudere Londenaars nog de levenslust (en passie) hebben van jonge tieners, maar ook moeten omgaan met de harde realiteit van het ouder worden. Toch merk je ook dat men het veel te veilig speelt met het verhaal, en die toon zoveel mogelijk rechtgetrokken wordt om de feelgoodsfeer te behouden, wat het uiteindelijk tegenwerkt en tam maakt.

De film heeft nog een klein dansspektakel in zich, om het verhaal wat meer flair te geven. Helaas komt dit pas in de tweede helft een beetje op stoom. Tevens worden de muzikale talenten van de sterke cast hier niet volledig benut. Een gemiste kans, want een vleugje muzikale of theatrale vernieuwing had de film boven de doorsnee romkom kunnen doen ontstijgen.

Finding Your Feet is voorspelbaar en neemt weinig risico's, maar wordt enigszins gered door de kunsten van Staunton, Imrie en Spall. Verwacht geen brok in de keel of een lachfestijn, maar een rebels groepje ouderen dat op zoek gaat naar geluk, met een aandoenlijk Brits filmsfeertje.

zaterdag 14 juli 2018

dag zeggen en hallo zeggen


Vrijdag was het dan zover...  ik kon mijn nieuwe auto ophalen.. De dagen daarvoor had ik al het nodige geregeld, zoals het geld overmaken.. wat heel gek is, je betaald voor je gevoel voor lucht.. want je hebt het nog niet in handen..

Steeds tijdens het rijden zei ik tegen mezelf en tegen de auto.. dit is onze laatste zaterdag, zondag.. maandag etc samen...
voor velen misschien wat sentimenteel, maar ach ik mag, ik  ben tenslotte drama docent, dit is mijn manier om afscheid te nemen. er naar toe werken, en loslaten..



Net voor de zomervakantie en eigenlijk elke vakantie bedank ik mijn lokaal voor de fijne uren, maar ook als ik terug kom naar een vakantie begroet ik mijn lokaal, zeg ik dat ik er weer ben..
( het is niet gek het is gewoon heel bijzonder toch?)

Het is en blijft spannend, mede omdat je niet weet of de auto jou gaat passen, zoveel luxe ook, wat allemaal kapot kan gaan. dingen die je moet herontdekken, elektrische ramen, elektrische verstelbare spiegels, een pookje op een ander plek.. een knopje wat je omhoog moet doen als je achteruit wilt,  automatische van het slot halen met een druk op de knop, van je deuren.. startonderbreking en ik weet niet wat nog meer. kortom het is  veel.. voor een aantal zal het niets voorstellen die vinden dat al heel gewoon, maar ik ben er echt van onder de indruk.... zoveel luxe en zoveel gemak.. ik ben bang dat het snel zal wennen maar ook dat ik daardoor misschien wel terug verlang naar de eenvoudige auto.. maar dat is iets voor de tijd. we zien wel.. of ik wil nooit meer ander dan zou ook kunnen .

Daarnaast is het gek dat je ineens zomaar een andere auto hebt.. een nieuwe jas zal in het begin wat schuren, net als met nieuw gekochte schoenen, ze doen even pijn maar uiteindelijk passen ze wel.

Door onvoorziene omstandigheden moest ik de afspraak verzetten, ik zou om 11 uur de auto halen maar dat werd dus 13.00 uur maar dat was niet erg. had nog een te volle benzine tank en die moest nog leeg, dus ik kon nog even wat extra kilometers rijden.
Het was vroeg opstaan. ik was zo zenuwachtig voor de nieuwe auto. bijzonder heb ik nooit, maar ja het is ook een bak geld wat je betaald en de angst dat je toch misschien geen goede koop hebt gedaan dat zou ook kunnen.. je weet het nooit het is altijd een gok tenslotte.

 Toen ik aankwam bij de garage bleek de auto al klaar te staan, ik ben nog even heel bewust in mijn auto blijven zitten, heb heel bewust rond gekeken, heel bewust de auto bedankt voor alle veilige kilometers en ook voor de mooie maar ook emotionele tijd... nogmaals het is misschien voor velen iets geks... maar het past en hoort bij mij. ik heb geleerd om dingen bewust en goed af te sluiten anders komt het als een soort van boemerang terug.
Het afscheid van mijn auto is iets beladen, het was het laatste cadeautje van mijn vader, dus het raakt als je dat weg doet. aan de andere kant is het zo dat ik prachtige reizen heb gemaakt, veel steden heb bezocht die ik anders nooit bezocht zou hebben, mijn liefde voor Berlijn weer eens extra is opgebloeid, kortom er zijn genoeg herinneringen voor in de plaats gekomen.. dus het is ook goed. en ach met een onveilige auto, waarbij je bij elke drempel denkt.. als hij maar niet door zijn balken zakt, omdat je een rammelend geluid hoort.. en als je zonder geluid rijd dan is het helemaal heftig.. is het goed om afstand te doen.. en tenslotte is dit het begin van een nieuwe periode.. 
Nieuwe keuken, mijn huisje opgeruimd en bijna schoon, de slaapkamer, de badkamer, de wc en de gang, vooral de jassen en de winterspullen moeten goed bekeken worden..  we gaan een nieuwe levensfase in en dus gaan we schoon en fris van start... maar ook is het zo dat het goed is...

Natuurlijk ging het weer helemaal op zijn Harry's... ik had alles gevraagd etc. stap in de auto en wil de cd in de cd speler doen.. dat gaat dus niet.. balen.. ik nog een keer proberen.. gaat niet.. dus ik terug de zaak in met de opmerking dat mijn cd niet in de speler gaat.. dus of hij even kan komen kijken.. en ja je verwacht het vast al.. er zat dus nog een cd in.. niet die van mij, maar van de vorige eigenaar.. kortom ik moet nog veel leren... maar de auto rijd prima, onderweg even op een parkeerplaats gaan staan om de stikkers met www.flarden.nl bij de nummerborden te plakken,  zodat de auto echt de mijn is. Wel is het even wennen dat je moeilijk de hoeken kan zien als je in parkeert, omdat de raampjes achter eigenlijk net te hoog zitten maar dat is te leren, dus ik moet meer op de spiegels rijden..

Daarnaast blijkt er een lampje op te lichten. rood.. dus paniek in de tent.. maar het blijkt het lampje te zijn voordat je moet gaan schakelen... hoe zot. als of ik dat zelf niet kan bedenken en weten.. dus ik ga dat lampje maar negeren. heeft iets te maken met brandstof en milieu.. ik ben daar erg van zoals men weet. en mensen die mij beter kennen weten wel beter.

Bij thuiskomst de auto maar even weer met de vertrouwde spullen gevuld, niet zoveel als anders. maar wel de dingen die ik nodig heb. daarnaast rijd de auto heerlijk, al moet hij nog wel aan mijn rijstijl wennen..

moet nog even achter een soort verloop stekkertje aan zodat ik mijn i pod kan aansluiten op een speciale kanaal die dan de muziek gaat spelen van mijn  i pod , is ook wel weer handig..
kortom er valt nog veel te ontdekken en eerst maar het boekje goed doorlezen..

vrijdag 13 juli 2018

het zit erop... voor dit schooljaar


40 weken heb ik mogen genieten van geweldige kids, met al hun humor, met hun probleempjes of soms problemen, met hun verhalen, met hun creativiteit kortom het was een feestje....

Toch geef ik nu graag de komende 6 weken het stokje over aan de ouders om  te genieten van al het moois wat hun kids doen, hoe geweldig ze zijn, de humor die ze hebben, de vraagjes die ze hebben, de kleine of grote zorgen voor ze.. gewoon omdat ze in het leven staan en soms stoeien met zichzelf, met vriendjes en vriendinnetjes, met hun ouders, met hun hormonen en noem maar op. alles wat een puber zoal meemaken en wat je als ouders maar ook als docent niet wilt missen... ze worden groot en dat is heerlijk.

Nu mag ik even 6 weken even niet denken aan de kids, dat lukt niet, want als het onderwijs in je bloed zit dan is dat voor altijd.. dat gaat niet zomaar over dat blijft...  en dat zal ook in de komende 6 weken niet anders zijn. Ik ken mezelf ik zal tijdens deze vakantie heus aan de leerlingen denken, zal nieuwe lessen bedenken, zal me gaan verdiepen in een vak wat ik moet gaan geven. kortom er is veel aan de hand.

De grootste klus wat ik al gedaan heb  is het uitruimen van mijn keuken, die gaat namelijk vervangen worden door een andere keuken.. is nodig, deze is oud en af..  gevolg is ook dat ik mijn schuur moet uitruimen hij staat vol met zooi wat ik niet gebruik en er moet een kastje in staan omdat dat het kastje is waar de afwasmachine moet staan.. kortom  er was werk aan de winkel.

Daarnaast moet ook mijn studeerkamer aan een grondig opruimvisie onderworpen worden.. veel te veel zooi in een te kleine ruimte..  ik denk nog steeds dat ik alles nodig heb... maar denk nu dat dat niet zo is...  

Natuurlijk moet de nodige tijd besteed worden aan het inrijden van mijn nieuwe auto, die moet ook gaan passen als een oude jas.. het kost tijd, je moet dingen uitzoeken, bekijken wat hij kan, wat hij niet kan.. hoe snel hij is, hoe ik hem sneller kan laten worden met optrekken etc. kortom  er is werk aan de winkel.. dus daar gaan we maar mee aan de slag..

Tevens al besloten dat ik deze weken een paar dagen ga kamperen in Friesland, daarna nog een weekje  Parijs en waarschijnlijk ben ik verder veel in de sportschool te vinden, ga ik zo wie zo nog even naar Amsterdam, wil ik nog naar de prachtige expositie in de Kunsthal etc. genoeg dingen te doen in ieder geval

En als ik na deze 6 weken van geen horloge, geen tijd, geen haast..  me besef dat ik boodschappen moet doen en dan ineens om 22.00 besef dat ik inderdaad boodschappen had moeten doen.. maar de tijd die dag door mijn vingers is geglipt.. of sterker nog.. de hele week door mijn vingers is geglipt. kan ik stellen  dat ik een perfecte vakantie heb gehad...

En dan na 6 weken en een dag mag ik de leerlingen ontvangen, zie ik de eerste jaars die nu tweede jaars zijn terug. kan ik me verbazen over de groei die ze hebben meegemaakt en door hebben gemaakt. kortom.. ik heb ze gemist en zal ze zeker na die 6 weken wederom in mijn hart sluiten en van ze gaan genieten de komende 40 weken dat ik wederom 1 keer per week in hun leven mag zijn als docent drama.. en voor sommigen zal het iets meer zijn dan dat... als het nodig is.

donderdag 12 juli 2018

De blijde boodschap

half 10... ik ben gelukkig al op, moet zo naar mijn werk om nog wat dingen te regelen en dan is het echt vakantie.. het voelt nog niet zo, er is nog teveel te doen in huis en in mijn hoofd..
dat heet opruimen

De bel gaat, gelukkig  van de buitendeur, dus niet de deur naar mijn woning..
ik neem de hoorn van de haak.. en hoor het volgende..

Hallo ik ben Charlotte Pijnenburg en ik heb bij u aangebeld omdat ik een gesprek me u wil over de blijde boodschap....

Even dacht ik dat ik gek werd.. ik wilde zeggen.. "Hoe haal je het in je hoofd om mij hier mee lastig te vallen, hoe verzin je het om zo bij iedereen aan te bellen en dit soort onzin te zeggen.. Als we een blijde boodschap willen dan komen we wel zelf naar jullie toe... Besef je wel dat hier in deze flat mensen wonen die nachtdiensten draaien en door jouw belletje ineens heel erg wakker worden, om te horen dat ze een blijde boodschap krijgen..... ik denk dat veel mensen denken, steek die blijde boodschap maar op een plek waar de zon niet schijnt.."


Dat zeg ik dus niet. ik zeg heel lief: " Nee dank je wel.."en leg de hoorn van de deur telefoon op de haak.... 

Toen ik naar beneden liep omdat ik naar school moest voor de nodige dingen te regelen, kreeg ik meteen al een buurman die zei.. ze staan voor de deur pas op.. ik begon al te lachen.. 
Toen ik mijn deur uitliep stonden daar inderdaad 2 dames, een wat oudere vrouw en een jong meisje... keurig aangekleed, en keurig bij iedereen die niet open deed een flyer in de bus aan het gooien.. dus dat was ideaal voor ze..


Ik heb wel heel snel de deur dicht gedaan om te voorkomen dat ze toch de flat insneaken en dan dus bij iedereen aanbellen aan de huisbel en niet via de interkom..

De blijde boodschap.... hmm
je zou er toch maar mee wakker worden op een donderdag morgen.

woensdag 11 juli 2018

diploma uitreiking

Traditiegetrouw hebben we de laatste woensdag van het schooljaar de diploma uitreiking.
Elk jaar gaan we met een stel mensen eerst uit eten om daarna met elkaar naar het theater te gaan waar we de leerlingen met hun ouders  ontmoeten.

Het is altijd een feest om onze leerlingen dan te zien in prachtige pakken en jurkjes, stralend en vooral trots.. daarnaast zijn ze ook wat melancholiek. ze willen feesten maar beseffen ook dat het voorbij is, dat ze verder gaan, dat ze een mijlpaal hebben afgesloten en dus weer verder in het leven moeten, soms met vrienden voor het leven die ze gemaakt hebben, waarvan ze soms toch nog mensen onderweg verliezen.. kortom het is voor hen ook spannend.
Aan het einde van deze 4 jaar gaan ze het vervolg in, steeds verder om zo bij hun doel te komen.. de onzekerheden die ze tegenkomen zijn enorm soms maar ik hoop en denk dat we met elkaar ze 4 jaar lang genoeg zekerheid hebben meegeven om ook deze stap aan te kunnen en aan te gaan .

Wat ik zo bijzonder vind van de diploma uitreiking dat ik ook even terug ga naar mijn eigen diploma uitreiking, dat was op de MAVO,  was niks niet pedagogisch, we moesten met z'n allen komen, zaten in een lokaal, er werden een aantal leerlingen geroepen, die kregen te horen dat ze gezakt waren.. daarna nog een aantal leerlingen werden geroepen, die kregen te horen dat ze een her hadden, de leerlingen die er nog zaten kregen dan te horen dat ze geslaagd waren. Waarna er natuurlijk een vreselijk gejuich uitbrak. terwijl de her en gezakte leerlingen in de gang naast het lokaal stonden.. hoe verantwoord.. maar ja dat deed je toen gewoon.

Bij thuiskomst waren mijn ouders blij, we aten een taartje en dat was het .. terug naar de orde van de dag.. Bij mij en ook bij andere leerlingen van mijn klas hing er geen vlag buiten met de schooltas eraan, dat ging ook lastig met die grote beroemde schooltassen die wij hadden in die tijd.. van bruin leer.. maar ook niet met de pukkel die we later gebruikten.. waarop we allerlei teksten schreven met peache met buttons erop met ban de bom etc.. 

Ik herinner me dat ik naar school ging, zonder mijn ouders en dat ik daar mijn diploma kreeg in het handvaardigheidslokaal.. we kregen een algemene speech, kregen onze diploma, tekende die en klaar.. niks niet docenten die iets deden, niks niet een feestje of wat dan ook, je had je papiertje, je stapte op je fiets en ging terug naar huis.. niks niet met een limousine  ( of zoals dit jaar de spelers bus van Feyenoord... tot grote ellende van de Ajax fans.. maar een leuke acties dit) of iets maar gewoon dus met de fiets.

De uitslag van de  Havo top was ik helemaal niet mee bezig, wist dat ik geslaagd was, maar dat was iets waar je niet over nadacht.. ik herinner me dat ik was gaan zwemmen, dat deed ik toen nog. dat ik thuis kwam en vroeg is er nog gebeld.. nee dus, nou dan ben ik dus geslaagd.... Dat was het.. niks niet vlaggen met tassen uit het raam, niks niet kaartjes etc. gefeliciteerd en klaar... door naar het volgende station

Mijn tweede diploma uitreiking was nog veel saaier ik had de HAVO gedaan en klaar, 2 jaar keihard gewerkt, kreeg mijn diploma en klaar, ook geen stukjes, geen gedoe. maar gewoon dat was het dan... papiertje tekenen en gaan.

Mijn diploma voor de Pa was helemaal zot, ik zat dus wederom in een zaal met alle klassen waarmee we de opleiding drie jaar geleden waren begonnen.. en we kregen gewoon te horen, waar iedereen bij zat dat we gezakt of geslaagd waren..

Ik had een her toen, wat niet zo gek was, ik was in die tijd erg met mijn coming out bezig, met van alles en nog wat, woonde al  in Groningen, kortom het was eigenlijk heel erg gek, een vreemde situatie.... maar goed. ik kreeg een her examen, mocht kiezen toen voor een her bij Bio of bij CUMA, aangezien CUMA een docent had die vragen stelde over 20 boeken die je had gelezen, wat stond er op blz 8 van dat boek, besloot ik om maar voor Bio te gaan, dat was tenminste een betere kans van slagen. dat liep dan ook erg goed. Daarnaast moest ik ook nog een her doen voor mijn godsdienstdiploma, die had ik gemist omdat ik toen ziek was,  dus ik deed twee her examens op 1 dag..

Voor beiden geslaagd, maar wederom zat ik  er alleen,  vriendin Susan kwam tijdens het wachten op de uitslag naar school en heeft met mij daar gezeten te wachten en is mee naar binnen gegaan.. de docenten keken heel raar op.. hoe zon net meisje met dat joch, ik was in die tijd erg alternatief. liep op klompen en had een tuinbroek aan... kortom het proto geiten sokken type incluis zelf gesponnen en gebreide truien, in hun beleving verkering hebben, zij wisten niets van mijn coming out.

De opmerking die de directeur maakte vergeet ik nooit meer. hij zei dat we gezakt waren niet erg was, dat het juist extra mooi en goed was. omdat we daardoor de leerlingen beter zouden begrijpen en aan konden voelen als ze zakten en dat wij voelen en weten wat zij doormaken.. dat was eigenlijk een hele mooie manier van omdenken.. en dat gebruik ik nog steeds, omdat ik denk dat dat waar is.. doordat ik deze her had en ik heb meegemaakt was het is om te zakken.... kan ik leerlingen daarin beter begeleiden, al kan ik nooit voelen wat zij voelen...

Maar nogmaals zon feest wat mij met elkaar maken voor de leerlingen, met stukjes, liedjes, met speeches in het theater. is geweldig.. in mijn tijd hadden we dat nog niet.. maar nu dus wel..
Ik vind dat prachtig mede omdat ik vind dat het goed is dat we dat doen.. het is een mijlpaal en laten we dat ook laten voelen en weten...

Het was een knal avond, helaas kan ik hier geen linkje zetten naar het filmpje aan het einde waarop  alle leerlingen op het podium staan te zingen en te juichen bij de schoolband, waarin een leerling ons allemaal bedankt kortom het was een top afsluiting...


Laten we  elk jaar die vier jaar met onze leerlingen afsluiten met een boem en een knal.. want ze verdienen het,  zodat ze gesterkt naar hun volgende fase gaan.


dinsdag 10 juli 2018

Waar of niet waar ( 15)

 Lord Sandwich

De sandwich is genoemd naar John Montagu, die de vierde graaf van Sandwich was. Hij was een echte Engelse aristocraat van de 18e eeuw. Het lijkt onwaarschijnlijk dat hij dit eten bedacht heeft. Er werd beweerd dat Graaf Sandwich een hartstochtelijke kaartspeler was en zo zin zijn spel opging dat zijn kok zich zorgen maakte om zijn gezondheid. Deze kok bedacht de sandwich, dunne rijkelijk belegde boterhammetjes die op het tafeltje naast de speeltafel werden neergezet. Zo kon de graaf gewoon doorgaan met zijn spel terwijl hij zijn voedsel binnenkreeg.

Waar of niet Waar?
( antwoord onder de foto's)





Waar

Hieronder een foto van Lord Sandwitch

maandag 9 juli 2018

en we gaan door...

De grootste opgave nadat dat ellendige karretje eindelijk weg was, was wel , om de schuur op te ruimen, daar staan dingen waarvan je niet meer weet dat je het hebt, behalve dan je koffer en je kerstspullen , en dingen die je eigenlijk niet meer wilt gebruiken, maar ook nog niet weg kan/ kon doen..

Dus dat is eigenlijk ideaal, je wilt het weggooien maar je hebt nog niet de mogelijkheid of de tegenwoordigheid van geest gehad om het ook echt te doen.. of misschien beter gezegd.. je hebt er nooit over nagedacht... dus waarom zou je... toch moest het nu echt.

Op een maandagmiddag na school, heb ik maar de werkschoenen aan getrokken, de blik op oneindig gezet en ben ik begonnen met die schuur eens grondig te bekijken, en te ordenen wat weg kan en wat ik moet houden. overtollig kerstspullen ook weg gedaan, het staat er maar ik gebruik het niet, dus kan het beter weg naar de kringloop...

Van mijn lieve buurvrouw had ik een stellingkast gekregen die ze over had, die mocht ik hebben om zo meer ruimte in mijn schuur te maken, dus die ben ik eerst in elkaar gaan zetten, en wonder boven wonder het ging eigenlijk heel gemakkelijk. binnen een half uurtje stond hij, had ik er al dingen in gezet en leek het alsof hij daar altijd al had gestaan.

Terwijl ik daar mee bezig was om deze kast in elkaar te zetten, viel het me op dat het in begin even tobben is maar dat het eigenlijk heel eenvoudig is, het zit zo  in elkaar, het enige wat je nodig hebt is een hamer en geduld.. en het ging..

Van te voren had ik een filmpje gekeken over hoe je deze kasten in elkaar zet en dat was simpel.. het gaat echt snel.. een verademing

Toen ik de kast in elkaar had gezet, zag ik dat mijn kast met kerstspullen totaal uit zijn voegen dreigt te gaan, dus  ben ik snel naar de Gamma gereden om daar toch maar nog een kast te halen, deze kasten zijn steviger en er kan lekker veel op en in..

Dit ga ik dinsdagmiddag verder doen, dan nog even de laatste kast in elkaar zetten, nog even de laatste restjes wat echt weg kan in de container doen en dan is het opgeruimd en klaar, kan de keukenkastje erin en is er weer ruimte

Het is natuurlijk een voordeel dat mijn auto vrijdag weg gaat, dus nu kan ik mooi dit soort dingen doen, zware stellingkasten halen, spullen naar de stort brengen die ik anders in mijn nieuwe auto moet vervoeren. nu is het gewoon geen probleem dat ik dat vervoer.. het moet toch weg en zo ruimt het lekker op en is het prima..

Kortom ik ga als een speer. dinsdag nog een restje schuur, nadat ik mijn dingen die ik thuis kan doen heb gedaan, en dan nog een stukje studeerkamer dan zijn de drie grootste klussen geklaard..

Op het lijstje staan dan alleen nog nog de slaapkamer en de woonkamer ,maar dat zijn ruimtes die goed te over zien zijn waar ik niet zoveel hoef weg te gooien, alleen kleding uitzoeken en bedenken wat echt weg kan omdat ik dat nooit meer zal gaan passen..

we still getting goning on