zaterdag 19 augustus 2017

Spreuken (2015-29)



Geld is beter dan armoede, al
was het maar om financiële
redenen.
(Woody Allen)

Kameel: dier dat op de laatste
scheppingsdag werd gemaakt
van stukjes die toch over waren
(Simon Carmiggelt)

Italianen denken slechts aan twee dingen
Het tweede is spaghetti
(Catharine Deneuve)

Om de zeven minuten denkt de vrouw
dat de man alleen maar aan
seks denkt.

Zwijgen is in sommige gevallen
de meest lafhartige vorm van liegen
(W. Triesthof)

Er wordt nooit zoveel gelogen
als na een jachtpartij, tijdens een oorlog
en voor een verkiezing
(Bismarck)

De waarheid ligt in het midden,
omringd door andere
leugens
(Karel Jonckheere)

De natuur wordt steeds zaaier,
zelfs de bomen zijn afgezaagd
(Kadé Bruin)


Alle mannen willen maar één ding
ze zijn dus niet veeleisend.
(Hoste)

vrijdag 18 augustus 2017

Victor Noir





 Terwijl we dwaalden over de begraafplaats in Parijs, viel me naast heel veel graven nog een speciaal graf op.. Ik kende de naam niet, maar zag wel dat dit graf veelvuldig was betast bij zijn voeten, zijn kruis en op zijn mond...Daarbij lagen er veel bloemen in zijn hoed, maar ook een briefje met Thank you.... ik vroeg me natuurlijk af wie deze man is.. Gelukkig was ik zo helder van geest dat ik meteen een foto heb gemaakt van zijn naamplaatje en bij thuiskomst heb ik dit maar eens opgezocht met behulp van Wikipedia..  en het verhaal is bijzonder van deze man.. ook waarom hij zo onzedelijk betast word door vrouwen.. en wie weet ook mannen bij zijn intieme delen



Victor Noir had het nog nooit zo druk als op zijn laatste ‘rustplaats’ 
Vandaag 146 jaar geleden, op 10 januari 1870, werd Victor Noir, de republikeinse redacteur van de Franse krant La Marseillaise, doodgeschoten door Pierre Bonaparte. Had Noir bij leven al een reputatie als playboy, na zijn dood werd dat er niet minder op. Want sinds zijn begrafenis op de Parijse begraafplaats heeft hij het nog nooit zo druk gehad.

Paparazzi
Dat menig celebrity nu en dan z’n maag vol heeft van paparazzi of van bovenmatig kritische journalisten, kunnen we ons wel voorstellen. Maar om de eerste de beste minder vlijende publicatie uit te willen vechten middels het duel op en leven en dood, dat gaat wel wat ver. Althans, wel in deze tijd.
Zo’n anderhalve eeuw geleden was een dergelijke ‘oplossing’ van een geschil echter geen unicum. En dan praat ik niet zozeer over het Wilde Westen, waar het duelleren bijna tot sport verheven was, maar juist over de kringen van de hogere Europese adel, waar niet zelden naar het duelleerspistool werd gegrepen als men meende dat de goede familienaam in het geding was.
Pierre BonaparteBij Pierre Bonaparte, neef van Napoleon III (die op zijn beurt weer een ‘neefje’ was van dé Napoleon Bonaparte), speelde dit.  We praten over het jaar 1870. Frankrijk balanceerde op dat moment op de rand tussen keizerrijk en Republiek. Niet vreemd dat Pierre Bonaparte, als lid van de keizerlijke familie nauwelijks gecharmeerd was van Republikeinse uitingen. En die waren niet van de lucht. De in 1869 door Henri Rochefort opgerichte krant La Marseillaise was voorganger in de mediastrijd tegen de Bonapartes. En vooral de aan La Marseillaise verbonden journalist Paschal Grousset  bleek te beschikken over een giftige republikeinse pen. Zó giftig, dat het in januari 1870 leidde tot een stevige ruzie met Pierre Bonaparte, die Paschal Grousset uitdaagde voor een duel.

Duel
Paschal Grousset aanvaardde deze uitdaging. Daarbij vroeg hij zijn collega Yvan Salmon (die schreef onder het pseudoniem Victor Noir, de achternaam van zijn moeder) om als secondant op te treden. Deze stemde hiermee in, en deed dat mogelijk niet geheel zonder eigenbelang. Victor Noir had namelijk een indrukwekkende reputatie als playboy en zou meer dan zomaar geïnteresseerd zijn in een vrouwelijk lid van de familie Bonaparte. Het duel zou een prima excuus vormen om met haar in contact te komen.
image

Op de ochtend van de 10e januari 1870 ging Victor Noir, samen met zijn collega Ulrich de Fonvielle, naar het huis van Pierre Bonaparte aan de Rue d’Auteuil, om met hem de voorwaarden voor het duel af te spreken. In dit gesprek liepen de emoties zo hoog op, dat Victor Noir zich niet meer kon beheersen en Pierre Bonaparte een klap in het gezicht gaf. Deze trok hierop zijn pistool en doodde de journalist met 5 schoten.
BegrafenisTwee dagen later werd Victor Noir begraven in Neuilly. Tussen de 100.000 en 200.000 mensen kwamen op de begrafenis af, die leidde tot grote ongeregeldheden en die vooral het karakter kreeg van een demonstratie tegen het keizerrijk en voor de republiek.

Eenentwintig jaar na de rumoerige begrafenis werd het lichaam van Victor Noir overgebracht van Neuilly naar de beroemde Parijse begraafplaats in Père Lachaise, waar hij nog steeds begraven ligt. Het graf wordt opgesierd door een bronzen beeld, vervaardigd door de beroemde Franse beeldhouwer A.J.Dalou. Het beeld stelt voor: Victor Noir, liggend in de houding zoals hij lag na te zijn neergeschoten, met zijn hoge hoed naast het lichaam en, onmiskenbaar…een flinke erectie.
Symbool van fertiliteitHet is duidelijk dat beeldhouwer Dalou de reputatie van Victor Noir als playboy in zijn kunstwerk nadrukkelijk naar voren wilde laten komen. En dat is niemand ontgaan. Want dankzij de opvallende bobbel in zijn broek is het graf van Victor Noir een symbool geworden van fertiliteit. Het verhaal wil dat aanraking van zijn geslachtsdeel de kans op zwangerschap zou vergroten. Om precies te zijn: Als men het standbeeld kust op de lippen, vervolgens wrijft over het genitale gebied en tenslotte een bloem plaatst in de omgekeerde hoge hoed, staat dat garant voor een gelukzalig seksleven en een vruchtbaarheid die al binnen een jaar tot zwangerschap kan leiden. Dat Victor Noir een grote fanclub heeft die sterk gelooft in dit verhaal, mag blijken uit het feit dat de ‘bobbel’ in Noirs broek tot hoogglans is opgepoetst.

Parijse vrouwen slechten hek
Dat sommige van deze fans wel eens iets te ver gaan in hun adoratie van dit 19e eeuwse sekssymbool, blijkt uit een maatregel van de het Parijse gemeentebestuur in 2004. Omdat het beeld regelmatig door vrouwen gebruikt zou worden als hulpmiddel bij zelfbevrediging, besloot men om een hek te plaatsen om het graf.
Dit werd echter niet geaccepteerd door de Parijse vrouwen, die hun krachten bundelden in het comité Liberté-Egalité-Féminité. Met grote demonstraties zetten ze de loco-burgemeester van Parijs zo onder druk, dat deze in 2005 besloot om het hek weer weg te laten halen. Wel werd er een bord bij het graf geplaatst met de tekst “Een ieder die schade veroorzaakt door graffiti of onfatsoenlijk wrijven zal worden vervolgd”.

Hemel op aarde
Naar het zich laat aanzien is het ‘onfatsoenlijk wrijven’ vrij onschadelijk, want Victor ligt nu al 122 jaar op Père Lachaise, moet inmiddels toch heel wat over zich heen hebben gehad, maar heeft nog niets van zijn glans verloren. Nog sterker: hij heeft er nog nooit zo ‘glimmend’ bij gelegen. 
Het heeft er alle schijn van dat Victor op de beroemde Parijse begraafplaats zijn ‘hemel op aarde’ heeft gevonden. In hoeverre je echter over een laatste ‘rustplaats’ kunt spreken vraag ik me sterk af




donderdag 17 augustus 2017

Moonlight

De vakantie is bijna voorbij, dus nu is het tijd voor weer leuke nieuwe dingen doen, zo ook de film weer in. Vanavond met vriendin Paulien het spits afgebeten. Deze film is een op herhaling film omdat hij zo hoog scoorde, dus draaien ze die alsnog een keertje. 

Deze film heeft de oscar gewonnen voor de beste film en terecht. wat een mooie en integere maar ook lieve film. Deze film raakt niet alleen mijn hart aan maar ook mijn verleden.. Tevens prachtige zinnen als.. het antwoord op een vraag waarom mensen Flikker zeggen: "Dat zeggen mensen tegen Gay mensen om ze pijn te doen" Of de prachtige zin op de vraag of hij wel eens huilt: "Ik huil zoveel dat ik bijna een en al traan ben" mooie pareltjes, die ik zomaar krijg. De film komt langzaam op gang dat zeker, en ik had kunnen bedenken om in de pauze weg te gaan, maar door de scene voor de pauze ben ik toch gebleven en absoluut geen spijt van. 

Het eindbeeld, voor het slotbeeld zo mooi, het stralen van de beide mannen.. en dan aan het eind dat je één van de volwassen mannen, als kleine jongen ziet staan bij de zee en die omkijkt.. ons recht in de ogen kijkt.. ik dacht toen ik dat zag.. dit moet het eind zijn... nu moeten ze niet verder gaan... en gelukkig ze stopten de film. 

De titel moonlight heeft er alles mee te maken dat in de film op een gegeven moment iemand zegt.... "Weet je als donkere mensen door de nacht lopen, en de maan schijnt dan zijn ze blauw.."
Deze film is een aanrader voor een ieder, al is het alleen maar om de verschillende dingen die in de film spelen later een plek te kunnen geven. Het verhaal is af.. naast het geweldige spel van Black, van Kevin is het spel van de moeder van Black zo geweldig mooi.. prachtig


recensie van de film:


Regie: Barry Jenkins | Cast: Ashton Sanders (Chiron), Mahershala Ali (Juan), Naomie Harris (Paula), Janelle Monáe (Teresa), e.a. | Speelduur: 111 minuten | Jaar: 2016

Het Oscarcircus ontving afgelopen jaren felle kritiek vanwege het gebrek aan etnische diversiteit, maar de editie van 2017 blijkt minder eenzijdig. Onder de genomineerden vinden we diverse kanshebbers met een overwegend donkere vertegenwoordiging voor én achter de camera; van wat grotere producties als Fences en Hidden Figures tot kleinschaliger drama als Loving en Moonlight. Met acht nominaties valt die laatste het meest in de smaak bij de Academy. Niet ten onrechte, want Barry Jenkins' identiteitvormingsdrieluik is een bescheiden tour de force. Hoewel de arthouselieveling bepaalde clichés omtrent de 'zwarte ervaring' niet vermijdt, is de vorm waarin die beeldvorming gegoten wordt allesbehalve alledaags.

Chiron is een introverte jongen in een verpauperde wijk van Miami, geplaagd door een weinig rooskleurig leven. Zijn moeder is een drugsverslaafde en hij is voortdurend slachtoffer van pesterij. Jenkins introduceert hem in drie bepalende hoofdstukken in zijn leven: als kind onder de bijnaam 'Little', als puber onder zijn eigen naam en als volwassene onder de naam 'Black'. Elk hoofdstuk herdefinieert zijn identiteit, gestuurd door zijn omgeving, maar ook door zijn eigen wensen en angsten.

In de eerste fase ontmoet Little de sympathieke crackdealer Juan, die zich opwerpt als vaderfiguur in de groteske ironie dat niemand anders deze rol kan vervullen. Little wordt heen en weer geslingerd tussen zijn haat voor zijn moeder en zijn liefde voor zijn surrogaatvader, bewust dat hij haar het middel levert dat een natuurlijke ouder-kindrelatie onmogelijk maakt. Ook Juan beseft dit terdege, maar kan die verwerpelijke cirkel niet doorbreken. Hij kan er slechts zijn voor de stille knul.

Van deze verhouding tussen vader en zoon resteert niets in hoofdstuk twee, waarin Little heeft plaatsgemaakt voor tiener Chiron. Juan is inmiddels dood, de verslaving van zijn moeder bleef en op school is hij nog immer de underdog. Slechts zijn hechte band met zijn enige vriend Kevin houdt hem op de been, vooral als het tweetal toegeeft aan hun lang sluimerende homoseksuele gevoelens. Helaas wordt hun leeftijd gekenmerkt door het agressieve uiten van prille mannelijkheid, wat het tweetal op dramatische wijze uit elkaar drijft.

Op volwassen leeftijd ontmoeten zij elkaar opnieuw, wanneer Chiron vervangen is door Black. Zijn volwassen evenbeeld is geen zwakkeling meer, maar een door harde levenservaring gevormde drugsdealer. Ondanks, of misschien zelfs dankzij, zijn jeugd is hij Juan achterna gegaan, alsof hij voorbestemd was in diens voetsporen te treden. Zijn moeder is echter afgekickt, wat tot een hernieuwde relatie tussen ouder en kind leidde. Ook de band tussen de jeugdvrienden wordt opnieuw aangehaald, waarbij het duo toegeeft dat hun leven niet verliep als gewenst, maar ze er desondanks het beste van maakten. Toch is het contrast met Jenkins' opening van Chirons leven groot.

Wie de ingrediënten van Chirons verhaal aanhoort - drugs, geweld, seksualiteit - zal niets nieuws onder de zon zien. Toegegeven, inhoudelijk levert Jenkins met Moonlight geen nieuwe waar, maar hergebruikt hij aloude elementen die de 'black experience' in de audiovisuele media constant schrijnend beschreven. Het is de vorm waarin Chirons verhaal gegoten is die het zo anders doet aanvoelen. Jenkins zet legio stijlmiddelen in om deze film af te zetten van vergelijkbare producties. Zo speelt hij aanstekelijk met de kleurgradaties om elk hoofdstuk een eigen visuele tint te verschaffen, die het zonovergoten Miami enerzijds en de duistere zaakjes in haar buitenwijken anderzijds een levendig gevoel geven. Ook de soundtrack draagt effectief bij met een intrigerende mix van ouderwetse orkestraties en moderne hiphop, zodat de film nooit klinkt als verwacht.

Het is echter de leeftijdstriptiek die de sterkste troef vormt van de film. Hoewel de drie hoofdstukken hetzelfde personage behandelen, voelen ze haast als drie aparte films, met drie verschillende acteurs die allen evenzeer het stuk dragen in de rol van 'hun' Chiron. Jenkins weerhield het trio ervan elkaar te ontmoeten, waardoor imitatie werd uitgesloten en ieder zijn eigen draai gaf aan de rol. Zo is de uitbeelding van het personage net zo vloeibaar als diens identiteitsvorming. Tegelijkertijd krijgt het onervaren drietal ondersteuning van een even gedreven als ervaren cast, waarbij vooral Mahershala Ali en Naomie Harris overtuigen als de door zijn geweten geplaagde drugsdealer en de schijnbaar harteloze moeder, samen medeverantwoordelijk voor het eindproduct Black voor wie zij een ander leven hadden gewenst. Maar Jenkins maakt met Moonlight duidelijk dat elk leven door een veelheid aan connecties met anderen gestuurd wordt, wat tot wendingen leidt die niemand kan voorzien. Met een achtergrond die vergelijkbaar is met die van zijn hoofdpersoon, blijkt Jenkins er aardig in geslaagd zijn eigen leven de respectabele richting van een veelbelovend filmmaker in te sturen.

woensdag 16 augustus 2017

Parijs dag van vertrek en..Père-Lachaise Kerkhof

Ach gisteren maakt het toch indruk een begraafplaats om te lopen en te genieten. Daarnaast ook het besef dat de vakantie voorbij is maakt zon dag altijd wat raar en bijzonder. Maar aan alle goede dingen komt een einde dat is op zeker. Vandaag dus eerst inpakken en opruimen . We hebben nog een dagje dus we kunnen nog wat dingen doen. De voeten schreeuwen nu niet maar ze moeten niet zeuren en ik luister niet naar schreeuwende voeten .

Dus in alle vroegte uit bed, een eenvoudig maar stevig ontbijt genomen , daarna de laatste dingen ingepakt, tevens er voor gezorgd dat we de koffers konden opslaan en uit gecheckt.  Ideaal het ging goed, wij op weg  naar dat beroemde warenhuis, waar je kan kijken naar veel te dure tassen, een tas van Prada ter grote van een postzegel, kost 2220 euro, en dat is geen geintje ik zag het er niet aan af.

Maar het uitzicht was prima en perfect. Leuk om door een warenhuis te lopen waar je weet dat zelfs een punaise te duur is om te kopen. Dus handjes stevig in de zakken en lopen. Kijken met de ogen en meer niet.

Van de week liep er een  Chineze mevrouw in het Louvre met zon doekje voor haar mond, ik kan het dan niet laten om heeL hard te hoesten als ik naast zon persoon sta  en dan mijn handen demonstratief proberen ergens aan af te smeren, zit. Iets aan ,maar zo leuk, je hebt zo heel veel persoonlijke ruimte.

Maar terug  naar vandaag, het bovenste schreef ik omdat er in dit warenhuis al het personeel met een handschoen aanliepen.

Na het bezoek aan dit warenhuis zijn we een kerk binnen gelopen, maar niets kan dan toch de. sacre cour overtreffen omdat daar, door de mis van gisteren zon indruk maakt dat het gewoon klaar is voor. even met de kerken.

Dus verder gedwaald door Parijs, beland op een pleintje en besloten om toch even de  Moulin Rouge aan te doen, even er te kijken. We hebben ons tijdens de thee enorm verdiept inhield we moesten lopen etc,voor ons helemaal duidelijk en we waren er  zeker van dat dit goed was. Dus voor de zekerheid vragen aan de ober en juist wees een totaal andere kant aan.... hoe wij de afgelopen dagen alles hebben kunnen vinden en bijna niet verdwaald zijn is echt een wonder. Dat we nu in de
Thalys zitten op weg naar huis. Nadat we de Moulin Rouge hadden gezien zijn we richting ons hotel gaan lopen en god zij dank we hebben de 500 treden trap gevonden en deze naar boven gelopen. Dat was goed voor de benen. Bij ons hotel voor de deur zijn we gaan eten, we hadden besloten
om om 14.00 warm te eten, zodat we in de trein gewoon broodjes kunnen eten, dus lekker gegeten. Spullen gehaald in het hotel. Daar afscheid genomen, kregen nog te horen, voor wat het waard is, dat er schilderijen hingen die genaakt zijn door echte kunstenaars. Niet gesigneerd, Okey dus, maar ook dat Dalida, die vlak bij het hotel heeft gewoond, we hebben haar huis gezien, daar kwam. Erg leuk, afscheid genomen en daarna met de metro, wijs geworden. Inmiddels de lift met bagage naar beneden  genomen. ( het ging niet om de trap naar beneden, van nu, die konden we hebben maar om de trappen die nog gaan komen vandaag.  Naar het station en daar nog wat gedronken op een terras en naar de trein. Daar zitten we nu, het is loslaten van de vaksntie en je weer richten op de realiteit van elke dag, dat is ook goed, omdat je daardoor juist weer geniet van een volgende vakantie 

dinsdag 15 augustus 2017

Parijs ( de gratis op en off tour)


Natuurlijk hebben we al het nodige gezien in en van Parijs, Maar als je een gratis op en af tour krijgt van je reisbureau zeg je geen nee, en als Nederlander ga je er voor. Je weet nooit waar je terecht komt tenslotte.

De nacht was prima te doen, goed bed en heerlijk geslapen. Heel diep zelfs de buitenlucht heeft toch zo zijn charme en impact. Dus besloten we gisteren om toch maar een half uurtje later op te staan. Dit om te voorkomen dat we deze dag te moe begonnen. Het is tenslotte vakantie.  Dat later opstaan houden we er in is heerlijk.

De dag begonnen met de op en af bus, aangezien het mijn dag was en ankie het toch niet kan Laten en alles in de hand wil hebben, was het ideaal ik zeg wat Ankie reageert en... juist neemt her over. Ideaal . We waren dan ook snel bij de op en af bus. We besloten om de groene lijn te nemen om toch de Eifeltoren te bekijken, er dus langs te rijden. . Dat ging goed, maar al gauw was het klaar, met de tour, we hebben geen zitvlees dus na driekwart van de toer de bus uit, besloten om het programma om  te gooien. Eerst ff naar de slotjes. Dezen zijn verplaatst naar een ander gebied en het zijn de stukken hek die er altijd stonden, alleen nu op een andere plek. Goed bedacht door de bestuurders van Parijs.

Nadat we daar hadden gelooen moesten we er aan gaan geloven, we gaan naar pere lacese of hoe je dat ook schrijft. Dit keer is het gelukt om er te komen. Alleen waren de plattegronden op, dus moesten we met mobiel zoeken, lastig maar al snel vonden we het graf van Jim Morrissen , daarna het graf van Oscar Wilde, mooi graf maar wel doelwit van vandalisme, uiteindelijk het graf vsn Edith Piaf, ik had geen bloemen dus heb ik maar op elk graf een steentje gelegd. Dit doen joodse mensen als ze een graf hebben bezocht in plaats van bloemen. Vind dit wel mooi en passend omdat ik altijd overal stenen vandaan sleep die ik in een pot doe.

We hebben er veel uren doorgebracht. Slenteren en kijken, nadat we deze drie graven hadden gezien was het heerlijk dwalen. Het gedeelte waar de slachtoffers van WO 2 herdacht worden is aangrijpend zeker omdat het zo rauw is, niks niet verbloemen maar de beelden zijn uitgemergeld , zijn afgrijselijk om te zien, het is heftig maar wel realistisch en daardoor komt het heftig binnen,

Na het bezoek aan dit kerkhof eerst maar eens bij gekomen op een terras om
Daarna naar het hotel te gaan. Daar ons opgefrist om de laatste avondmaal te eten in onze buurt Montmartre ,  heerlijk gegeten, life muziek, sfeer, kortom prachtig en goed. Nog even op
Aanraden van de buuf naar de sacre cour bij nacht, was een mooie afsluiting zeker omdat er een mus was heeelijk

Deze blog schrijf ik nu terwijl de stad nog bruist zittend in het raam omdat het nog een zwoele nacht is 

maandag 14 augustus 2017

Parijs dag 2 ( het louvre)


Heerlijk geslapen, een soort van coma, om 23.00 gingen de luiken dicht, het hotel ondanks wat rumoerig prima te doen. Heb geslapen als een blok. Nadeel van het toilet is wel dat hij slecht doorspoelt je ziet na verloop van tijd toch wel wat blijven liggen in je wc, niet erg prettig, gelukkig is het wel mijn eigen afval na ik hoop.

 Een druppende kraan in de badkamer heb ik maar opgelost door er een handdoek onder te leggen, ideaal en werkt goed. Nooit geweten dat ik zo geluidsgevoelig ben voor dat soort minimale geluiden. Normaal slaap ik door alles heen. Het ontbijt was eenvoudig maar prima, je thee, je broodjes, eventueel wat sapjes ect, eenvoudig maar prima en heel kleurrijk in gericht. Nee het is niet dat ik daar extra vrolijk van wordt, het is eerder dat ik het op de een of andere manier negeer. Maar het is een prima hotel dat zeker , prijsverhouding en wat je krijgt klopt, daaarnaast is het sfeervol en past het bij de wijk waar het zit. Montmatre, kunstige dingen aan de muur etc. Gewoon opgeknapt prima.

Opstaan keurig ontbijt in een heel kleine ruimte, maar wel heerlijk. Daarna de tocht der tochten op naar het Louvre. Gelukkig was Ankie zo slim om al van te voren de kaartjes te kopen zodat we, Nadat we ze gehaald hadden, meteen via skip de line naar binnen konden. Natuurlijk stonden we eerst in de  verkeerde  rij maar ach we worden handig. Gewoon vragen en voor we het wisten stonden we goed. Er was natuurlijk een controle van de tassen. Echt tas open man kijkt naar boven en we konden doorlopen, geen zak aan. Echt dom. Maar goed wel gedaan. Dus wij naar binnen. Ankie wilde graag de afdeling Egypte bezoeken, ik de afdeling beelden en wij samen de mona Lisa , Venus van Milo etc de highlights. Kortom plattegrond mee, aan de wandel en juist... we konden niets vinden . Natuurlijk je komt binnen en dan zie je meteen de beelden dus ik was al blij. We hebben veel gezien  op onze speurtocht naar Egypte en naar de mona Lisa . Maar dat was niet te vinden , kortom we hebben onze sociaal netwerk behoorlijk uitgebreid door aan de suppoosten te vragen waar we heen moesten. In hun Engels met geweldige Franse tongval geen touw aan vast te knopen. Dus tja dan maar weer lopen totdat je er bent,

Uiteindelijk vonden we de mona Lisa in een klein achteraf zaaltje, prachtig 2 Japanners ervoor en meer niet. Dus wij al blij foto gemaakt klaar.... totdat we kregen te horen dat dit niet de echte was. . Dus wij op weg naar de echte , voor dat je daar bent en al die mensen aan de kant hebt gewerkt om
Er bij te kunnen ben je toch wel een paar blauwe ellebogen en geknakte Egos  verder. Kortom er zijn een paar tere zieltjes geknakt. Maar we hebben hem gezien. Maar was niet echt bijzonder. Nog snel ff  door de afdeling Egypte. Inmiddels begrepen we de plattegrond en daarna uit het Louvre. Ik begrijp nu waarom mensen daar maanden kunnen lopen , de plattegrond is zo onduidelijk dat je gewoon niets kan vinden.

Daarna eerst bijgekomen inde tuilerien lekker zitten picknicken, genieten, lopen naar de Obelix, daarna met onze postduiven gevoel naar de Notre dame, gruwel wat maken ze de kaarten moeilijk van Parijs, niet te begrijpen zelfs Google Maps met zijn ga oost en west etc kwamen we niet ver mee, kortom na heel lang te hebben gelopen. De brug van de slotjes te hebben gevonden zonder de slotjes, te hebben gelopen totdat we eindelijk de Notre  Dame vonden,  onderweg, ook door mijn ervaring in Berlijn , een paar meiden aangesproken die mij aanspraken of ik een
Lijst wilde tekenen voor de een of ander doel. Waarvan ik wist je schrijft je naam, etc ze willen dan geld en bedanken je, dan lopen ze weg, met mazzel heb je je portemonnee nog en ben
Je slechts 1 euro kwijt, deze lijsten zijn fake en nep en zo proberen ze om geld van je af te troggelen . dus  ik heb even duidelijk gemaakt dat ik daar niet erg van gecharmeerd ben. Ankie moest echt er van bijkomen omdat  ze mij zo niet kent, kort helder duidelijk en natuurlijke overwicht. De meiden dropen dan ook af.  Zo ook een fietser die mij aanreed op het zebrapad terwijl het groen was. Die begon tegen mij in het Frans , ik heb slechts gekeken, e n op mijn welbekende  Harry toontje gezegd its green.... daarna doorgelopen , een verbaasde Fransman achter latend. We hebben de Notre dame gevonden, daarna zijn we gaan dwalen, een achteraf kerkje bezocht uiteindelijk prachtige straattheater gezien, en uiteindelijk bij sans de pompido of hoe je dat ook schrijft lekker gegeten om
Uiteindelijk terug te keren naar het hotel

zondag 13 augustus 2017

Parijs dag 1 ( de reis)

Het is wennen vroeg opstaan en daarbij beseffen de komende maanden is het elke maandag weer aan de orde. Gelukkig is dit de laatste maandag van de week. Inpakken van de laatste restjes, prullenbakken leeg , laatste afwasje  etc dus klaar voor vertrek.  Om 20 over 7 was Ankie al aan de deur met haar zoon die ons weg ging brengen. Zoals te Verwachten was veel te vroeg op Schiphol om de trein te pakken naar Parijs.  Dus bakkie thee , trein zoeken en gaan. Het is wat georganiseer dat wel maar het loopt goed. Met spullen uitpakken in de trein stond een meneeer erg te zuchten achter mij omdat ik niet opschoot dus heb ik ruimte gemaakt met de opmerking dat die meneer zo staat te zuchten dat ik haast moet maken nou nee dus .  De reis ging sneller dan we dachten en voor we het wisten waren we al in Parijs. Ankie is geweldig, net als Kitty had ze de route uitgestippeld baar het hotel, met de metro. Het ging perfect, lastig is wel dat he 92 en nog meer trappen op moet lopen  met je koffer en Met je hand bagage,  koffer 11 kilo , rugzak 5 kilo, handtas met water wc 5 kilo,  kleine tas 3 kilo. Kortom het was zweten geblazen. Maar we  hebben het gered. Dus tiener uit de metro kwamen zijn we eerst maar eens op een terras gaan zitten om wat te drinken. De kaart erbij en kijken hoe we moesten lopen naar het hotel. Het was maar 50 meter dus appeltje eitje voor een normaal mens, lees goed een normaal mens, voor twee mensen die rondlopen als een postduif met een stoornis in zijn richtings gevoel een hele opgave.

Kortom we begonnen te lopen en hebben ondanks Google Maps , met opmerkingen als ga Oosterwijk etc, dit voor twee mensen die links en rechts al lastig vinden , was geen succes.
Dus maar de ouderwetse manier , juist vragen in het Engels. Een zeer vriendelijke meneer met toch een soort leedvermaakachtig lachje om zijn mond wees ons een trap, vsn ik weet niet hoeveel treden maar het waren er heel veel, die moesten we op en dan links. Dus in volle bepakking en blik op oneindig zijn we deze trappen beklommen, we laten ons niet kennen. Boven aan gekomen. Roken
We onszelf behoorlijk maar dat mocht de pret niet drukken.we liepen op de goede straat en we vinden ons hotel, juist de korte trap tegenover het terras waar we onze kop thee hebben gedronken bijna naast de metro , we hebben dus voor niets de Montblanc der trappen bedwongen, bij aankomst in get hotel konden we meteen naar binnen, onze kamers opzoeken en inrichten, het zijn prachtige kamers.'mooi en kleurrijk en dat wat je nodig  hebt is er.

Daarna dwalen door de stad, eerst Llangs Montmartre het plein, sfeervol en leuk
Ook hIer de streetArt gezien, prachtig maar ook
Veel straatmuzikanten, tevens twee kerken bezocht waarvan in eentje een orgel piano concert was. Bij de SacreCour gezeten, prachtige dingen gezien. Daarna dwalen dor de wijk om
Later terug te keren naar het hotel om daar even ons op te frissen om daarna lekker te gaan eten.

Pizza dit keer met als toetje een bananen split heerlijk. Kortom een mooie dag .